«Άλλη μία μορφή του "να μην είμαι στο σώμα" περιλαμβάνει την αποσύνδεση ή "το να φεύγω από το σώμα"». ΜΚΒ σελ. 269

Ως παιδιά, ίσως να είχαμε μπει σε μεγάλους μπελάδες όταν δείξαμε πώς νιώθαμε. Έτσι πολλοί εκπαιδεύσαμε τα παιδικά μας πρόσωπα, τη φωνή και το σώμα μας να ΜΗ δείχνουν συναίσθημα. Ίσως τελικά να έχουμε μάθει να αποσυνδεόμαστε από τα συναισθήματά μας πριν καν έρθουν στην επιφάνεια. Γνωρίζαμε ότι έπρεπε πρακτικά να ζήσουμε στα σώματά μας αλλά μπορούσαμε να αρνηθούμε να ακούσουμε αυτά που προσπαθούσαν να μας πουν. Μερικοί αποσυνδεθήκαμε τόσο πολύ που κοιτούσαμε τους άλλους για να δούμε πότε να χαμογελάσουμε ή να κατσουφιάσουμε. Κατά τη διαδικασία είχαμε χάσει την ταυτότητά μας.

Όταν βρήκαμε τα ΕΠΑ, ακούσαμε την αποσύνδεση να περιγράφεται ως αποκοπή από τα συναισθήματα, τις σκέψεις, τις ανάγκες του σώματος καθώς και άλλων πλευρών του εαυτού μας. Μάθαμε επίσης ότι η αιτία ήταν το τραύμα της παιδικής ηλικίας.

Όταν ακούσαμε στις συγκεντρώσεις άλλους να λένε ότι ένιωθαν μουδιασμένοι, κενοί ή νεκροί εσωτερικά, ίσως να ταυτιστήκαμε εξαιτίας του δικού μας τραύματος και της αποσύνδεσης. Ακούσαμε ότι η αλλαγή είναι εφικτή, αλλά απαιτεί δουλειά.

Όταν κάνουμε την δέσμευση στον εαυτό μας, τα συναισθήματά μας αρχίζουν να εμφανίζονται· μπορεί να είναι δυνατά και σε μεγάλες ποσότητες. Είναι τρομακτικό, αλλά έχουμε την υποστήριξη των άλλων μελών ΕΠΑ. Το να δουλεύουμε το πρόγραμμα και να μάθουμε να εμπιστευόμαστε μία Ανώτερη Δύναμη, μας βοηθάει να ανακτήσουμε τον Αληθινό μας Εαυτό. Αποδεχόμαστε τα συναισθήματά μας και γινόμαστε αυτό που ήταν γραφτό να είμαστε.

Σήμερα θα κάνω μία παύση, θα βρω ένα ήσυχο μέρος να καθίσω και θα αναπνεύσω όποτε νιώσω αποκομμένος από τον εαυτό μου. Θα διατηρήσω συνειδητή επαφή με την Ανώτερή μου Δύναμη… και τον εαυτό μου.