«Ποιος θα το πίστευε ότι το να μιλάμε, να εμπιστευόμαστε και να αισθανόμαστε θα ισοδυναμούσε με μια πνευματική εμπειρία, αλλά όντως ισχύει για τα ενήλικα παιδιά. Νιώσαμε αυτή τη νέα πνευματικότητα στην αναπνοή μας, αλλά και στην αίσθηση ότι θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε τη ζωή με τους δικούς της όρους». ΜΚΒ σελ. 285

Φαίνεται μάλλον απλό: πήγαινε σε μία συγκέντρωση, άκουσε, μοιράσου και πήγαινε σπίτι. Αυτές οι βασικές πράξεις αυτο-φροντίδας φέρνουν σημαντικές αλλαγές στη ζωή μας. Όταν βρίσκουμε χρόνο στην ημέρα μας να πάμε σε μία συγκέντρωση, κάνουμε πράξη την αγάπη για τον εαυτό. Όταν δίνουμε την πλήρη προσοχή ο ένας στον άλλο, δείχνουμε ο ένας στον άλλο ότι νοιαζόμαστε. Όταν ακούμε ήσυχα, προσεκτικά και με σεβασμό γινόμαστε μάρτυρες τόσο της ωρίμανσης κάποιου άλλου όσο και της δικής μας. Όταν νιώθουμε αρκετά άνετα να μοιραστούμε την ιστορία ανάρρωσής μας, δείχνουμε εμπιστοσύνη στην ομάδα μας. Όταν κάνουμε μία προσπάθεια να αποδεχτούμε το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε, επιτρέπουμε στον εαυτό μας να γίνει ευάλωτος και κινούμαστε μπροστά.

Αυτές οι απλές πράξεις αυτο-φροντίδας δημιουργούν μία πνευματική εμπειρία που είναι δυσανάλογη των προσπαθειών μας. Οι συνοδοιπόροι μας στα ΕΠΑ ακούνε με ενσυναίσθηση χωρίς να διακόπτουν τη διαδικασία μας και γίνονται επίσης μάρτυρες της δικής μας πνευματικής εμπειρίας.

Καθώς μαθαίνουμε να εμπιστευόμαστε και να παραδιδόμαστε στη διαδικασία, έρχονται στην επιφάνεια αναμνήσεις ή συναισθήματα που ήταν θαμμένα κάτω από τον ετοιμόρροπο πλέον ψεύτικο εαυτό. Καθώς αναρρώνουμε και ζούμε αληθινά τη ζωή μας, γινόμαστε ελεύθεροι να αναπνεύσουμε και να κάνουμε θετικά απλά βήματα.

Σήμερα κάνω απλά βήματα για να εξασκηθώ στην αυτό-φροντίδα ώστε να μπορέσω να βιώσω την πνευματική φύση της ανάρρωσής μου.