«Η δουλειά με το θρήνο μπορεί να πάρει πολλές μορφές και μπορεί να φέρει κάποιες από τις μεγαλύτερες ανταμοιβές του προγράμματος. Μέρος της δουλειάς με το θρήνο περιλαμβάνει την καταγραφή, κατά την οποία καταγράφουμε γεγονότα της ζωής μας και στοχαζόμαστε τα συναισθήματα που είχαμε εκείνη την περίοδο». ΜΚΒ σελ. 202

Αγνοήσαμε το θρήνο μας επειδή δε φαινόταν ότι είναι κομμάτι μας. Για χρόνια, δεν αισθανόμασταν ότι είχαμε την άδεια να νιώθουμε θλιμμένοι ή να βιώσουμε κάποια απώλεια. Στην οικογένειά μας μάς μάθανε να μη μιλάμε, να μην εμπιστευόμαστε και να μην αισθανόμαστε. Κανείς δεν κάθισε να μας το εξηγήσει αυτό με σαφήνεια, αλλά ξέραμε ότι ήταν ο κανόνας.

Ένα από τα εργαλεία που χρησιμοποιούμε στην ανάρρωση είναι η τέχνη του να καταγράφουμε όλα τα πράγματα τα οποία κρατούσαμε τόσο καιρό μέσα μας, για να βοηθηθούμε να έρθουμε σε επαφή με το Εσωτερικό μας Παιδί. Μια αποτελεσματική παραλλαγή καταγραφής είναι η άσκηση της καταγραφής με το μη κυρίαρχο χέρι που περιγράφεται στο Μεγάλο Κόκκινο Βιβλίο. Είναι ένας σπουδαίος τρόπος για να αντιληφθούμε το τραύμα που έχει αποθηκευτεί στο σώμα μας. Επιτρέπουμε σε αυτόν τον πόνο να έρθει στην επιφάνεια και δίνουμε στον εαυτό μας το χώρο να θεραπευτεί, να κλάψει, να ματώσει, να θρηνήσει, να γελάσει και να βιώσουμε τη χαρά που μας κλάπηκε ως παιδιά και ακόμη και ως ενήλικες. Είναι ένας από τους τρόπους που φτάνουμε στην άλλη πλευρά του θρήνου μας.

Σήμερα θα αφιερώσω χρόνο στην καταγραφή των συναισθημάτων μου ως έναν τρόπο έκφρασης του θρήνου που κουβαλάω από την παιδική μου ηλικία.