«Επειδή ανατραφήκαμε σε χαοτικά ή ελεγκτικά σπίτια, η εσωτερική μας πυξίδα προσανατολίζεται προς την έξαψη, τον πόνο και το ντρόπιασμα. Αυτός ο εσωτερικός κόσμος μπορεί να περιγραφεί ως "εσωτερικό φαρμακείο". Τα ράφια είναι γεμάτα με μπουκάλια έξαψης, τοξικής ντροπής, μίσους για τον εαυτό, αυτο-αμφισβήτησης και άγχους». ΜΚΒ σελ. 16

Μήπως οι ακόλουθες καταστάσεις σάς ακούγονται οικείες; Μπαίνουμε σε ένα δωμάτιο γεμάτο με αγνώστους και ενστικτωδώς βρίσκουμε τους πιο τοξικούς ανθρώπους να συναναστραφούμε. Φεύγουμε στο τσαφ από το σπίτι με αποτέλεσμα η αδρεναλίνη μας να χτυπά κόκκινο όταν φτάσουμε στον προορισμό μας. Αναλαμβάνουμε πράγματα που είναι πάνω από τις ικανότητές μας, ώστε ενδεχομένως να μην μπορούμε να κάνουμε όλα όσα υποσχεθήκαμε και μετά ντροπιάζουμε τον εαυτό μας επειδή έχουμε αποτύχει για άλλη μία φορά.

Πολλοί εκ φύσεως επιλέγουμε καταστάσεις που προκαλούν δράμα, ανθρώπους που είναι εκτός ελέγχου και μια ζωή που ισορροπεί στην άκρη της παράνοιας. Σχεδόν δίνεται η αίσθηση πως είμαστε προγραμματισμένοι να λειτουργούμε με αυτόν τον τρόπο.

Καθώς ξεκινάμε να κατανοούμε τις επιζήμιες συνέπειες αυτών των «εσωτερικών» φαρμάκων που συνεχίζουμε να παίρνουμε, μαθαίνουμε να αντικαθιστούμε τους τοξικούς ανθρώπους και το δράμα με σχέσεις αμοιβαίου σεβασμού και με υγιή ενθουσιασμό για την ανάρρωσή μας. Δεν έχουμε πλέον την ανάγκη να αναπαράγουμε τις συνθήκες που μας είναι οικείες από την παιδική μας ηλικία, οι οποίες μας κρατούν παγιδευμένους στο χάος. Σταδιακά, αρχίζουμε να εκτιμούμε την ηρεμία και την ησυχία της γαλήνης. Παίρνει χρόνο, αλλά τώρα συνειδητοποιούμε ότι αξίζουμε περισσότερα από τη ζαριά που μας έτυχε ως παιδιά.

Σήμερα επιλέγω υγιείς ανθρώπους για να περάσω το χρόνο μου - ανθρώπους που επίσης εκτιμούν τη γαλήνη. Καλωσορίζω την ηρεμία που γίνεται η νέα φυσιολογική κατάσταση για μένα.