«Όσο περισσότερο αλλάζω τόσο περισσότερο οι άνθρωποι γύρω μου αφήνουν εκείνα τα μικρά υπονοούμενα να γυρίσω πίσω στην προηγούμενη συμπεριφορά μου, γιατί εκεί ένιωθαν ασφαλείς μαζί μου». ΜΚΒ σελ. 100

Καθώς αρχίσαμε να ξεφεύγουμε από τα παλιά μας μοτίβα, οι άλλοι ένιωθαν δυσαρεστημένοι μαζί μας. Ένιωθαν προδομένοι και εγκαταλελειμμένοι καθώς γινόμασταν περισσότερο αυτάρκεις. Δεν τους φροντίζαμε πλέον και η υγιής μας απαγκίστρωση έθεσε μία απόσταση ανάμεσά μας που ήταν άβολη για αυτούς.

Η φροντίδα του εαυτό μας είναι μία νέα συμπεριφορά, γιατί διδαχτήκαμε να κατευνάζουμε πάντα τους άλλους. Οι καινούριες μας αντιδράσεις μάς βοηθάνε να κερδίσουμε έδαφος για πρώτη φορά. Δεν μας πτοεί ούτε μας φοβίζει η σιωπή των άλλων, καθώς προσπαθούν να μας χειριστούν. Έχουμε αρχίσει να εμπιστευόμαστε τα συναισθήματά μας πάνω από τις επιθυμίες των άλλων ανθρώπων, ανεξάρτητα από το πόσο πολύ πιστεύουμε ότι χρειαζόμαστε αυτές οι σχέσεις να είναι εντάξει.

Επιτρέπουμε στους άλλους να είναι υπεύθυνοι για τα δικά τους συναισθήματα. Όταν κάποιος είναι θυμωμένος, δεν υποθέτουμε πια ότι είναι δικό μας το φταίξιμο και δεν επιτρέπουμε να μας ελέγχει ο θυμός του. Προχωράμε μπροστά.

Εάν οι άλλοι διακόψουν τις σχέσεις τους μαζί μας ως αποτέλεσμα αυτού ή προσποιούνται τους πληγωμένους, δεν προσπαθούμε να διορθώσουμε τα πράγματα· δεν είμαστε πια πρόθυμοι να πετάξουμε τον εαυτό μας κάτω από τις καταστροφικές ρόδες της ντροπής. Έχουμε μάθει να αποφεύγουμε τις αγκαθωτές παγίδες της ενοχής και να προχωράμε.

Σήμερα θα εμπιστευτώ ότι εάν μία σχέση τελειώσει, μία πιο υγιής θα πάρει τη θέση της στον κατάλληλο χρόνο.