«Αναζητούμε τη δύναμη που χρειαζόμαστε για να ζούμε ελεύθεροι κάθε μέρα». ΜΚΒ σελ. 116

Όταν ακούμε ιστορίες παραμέλησης στις συγκεντρώσεις, ίσως θυμώνουμε με τους γύρω μας. Έπειτα αν είμαστε προσεκτικοί, ακούμε τη φωνή μέσα μας που λέει: «Τί γίνεται με εμένα;». Αρχίζουμε να δίνουμε προσοχή και να δημιουργούμε χώρο με τα λόγια και τις πράξεις μας, για να επιτρέψουμε σε αυτή τη φωνή να πει επιτέλους ό,τι χρειάζεται, ό,τι της είχαν αρνηθεί τόσο καιρό. Αυτή η διαδικασία επεκτείνεται στη δουλειά μας με τα Βήματα και μετά στην ίδια μας τη ζωή, στην εργασία και στο παιχνίδι.

Ίσως για πρώτη φορά αρχίζουμε να νιώθουμε ελεύθεροι. Αρχίζουμε να παίζουμε και να μαθαίνουμε τι σημαίνει αυτό για εμάς. Μαθαίνουμε να κόβουμε ταχύτητα, γιατί το να έχουμε ένα φορτωμένο πρόγραμμα μάς απομακρύνει από τον Αληθινό μας Εαυτό. Βλέπουμε ότι όταν έχουμε πάρα πολλά να κάνουμε είναι δυσκολότερο να έρθουμε σε επαφή με τα συναισθήματά μας. Αυτό δεν είναι πλέον επιθυμητό.

Αναλαμβάνουμε τις δράσεις που χρειαζόμαστε για το Εσωτερικό μας Παιδί, με τον ίδιο τρόπο που θα κάναμε για οποιοδήποτε άλλο παιδί υπό τη φροντίδα μας. Με αυτόν τον τρόπο καλλιεργούμε έναν εσωτερικό στοργικό γονιό και ελευθερώνουμε τον εαυτό μας.

Δεν περιμένουμε άλλο πια από τους βασανιστές μας να συνέλθουν και να σταματήσουν να μας κακοποιούν. Η συζήτηση τελείωσε. Τώρα γνωρίζουμε πώς να φροντίζουμε τον εαυτό μας.

Σήμερα θα κάνω κάτι ανάλαφρο και διασκεδαστικό. Θα νιώσω την ελευθερία που το Εσωτερικό μου Παιδί αξίζει να βιώσει.