«Κάθε μέλος των ΕΠΑ είναι ισότιμο με το διπλανό του και έχει φωνή ίσης αξίας ανεξάρτητα από το τι δουλειά κάνει ή από την επαγγελματική του πορεία. Είμαστε όλοι ενήλικα παιδιά που ταυτιζόμαστε ο ένας με τον άλλον σε επίπεδο ενσυναίσθησης και όχι σε σχέση με το επάγγελμα ή την έλλειψή του». ΜΚΒ σελ. 528

Στα δωμάτια ανάρρωσης ίσως καθίσουμε δίπλα σε ένα γιατρό, έναν ιερέα, έναν επιστάτη, μία νοικοκυρά ή σχεδόν σε οποιοδήποτε άλλο επαγγελματία μπορούμε να σκεφτούμε. Αλλά στην πραγματικότητα δίπλα σε ποιον καθόμαστε; Καθόμαστε δίπλα σε ένα άλλο ενήλικο παιδί με όλους τους φόβους, τις ανασφάλειες και τα τραύματα που ίσως φέρει. Σε μία κοινωνία όπου η αξία μας φαίνεται να μετριέται με βάση τα υλικά αγαθά ή τη θέση που κατέχουμε - πέρα από τις συγκεντρώσεις 12 Βημάτων - είναι ελάχιστα τα μέρη όπου όλοι αντιμετωπιζόμαστε σε ισότιμη βάση και δεν υπάρχει κάποιος που να αποφασίζει για τους υπόλοιπους.

Στα ΕΠΑ είμαστε πνευματικά όντα που βιώνουμε μια ανθρώπινη εμπειρία. Προσεγγίζουμε ο ένας τον άλλο για την αγάπη και την κατανόηση που δεν μας δόθηκαν από την πατρική μας οικογένεια. Γιορτάζουμε ο ένας τις νίκες του άλλου και αλληλοϋποστηριζόμαστε στις δύσκολες στιγμές μας.

Η επιτυχία στα ΕΠΑ δεν μετριέται με βάση τα χρήματα ή την κοινωνική θέση, αλλά με γνώμονα την εσωτερική γαλήνη και ηρεμία. Μοιραζόμαστε την εμπειρία, τη δύναμη και την ελπίδα μας καθώς γελάμε μαζί, κλαίμε μαζί και νιώθουμε ότι είμαστε στο σπίτι μας.

Σήμερα γνωρίζω ότι όσο έχω τους συνοδοιπόρους μου σε αυτόν τον κόσμο δεν είμαι μόνος.