«Στα ΕΠΑ ακούμε ιστορίες υποτροπής και τη σημασία του να επιστρέφουμε στο πρόγραμμα όταν κάτι τέτοιο συμβαίνει». ΜΚΒ σελ. 391

Ίσως να έχουμε σκεφτεί ότι η υποτροπή αφορούσε μόνο εκείνους με πιο σοβαρούς, απειλητικούς-για-τη-ζωή εθισμούς και όχι εμάς που είμαστε στα ΕΠΑ. Είχαμε κακοποιηθεί. Είχαμε το δίκιο με το μέρος μας. Αν πότε-πότε αφήναμε τα ελαττώματα του χαρακτήρα μας να ξεφύγουν από κάθε έλεγχο, είχαμε δικαίωμα έτσι δεν είναι; Αυτό δεν ήταν υποτροπή. Δεν ήταν καν απειλητικό για τη ζωή.

Με την ειλικρινή ματιά που ρίχνουμε στον εαυτό μας στο Τέταρτο Βήμα, διαπιστώνουμε ότι η συναισθηματική υποτροπή μπορεί να είναι το ίδιο απειλητική για τη ζωή όσο οτιδήποτε άλλο. Συνειδητοποιούμε με ποιον τρόπο ίσως υποτροπιάζαμε, όταν επιστρέφαμε πολύ συχνά στην πατρική μας οικογένεια, ελπίζοντας ότι τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Αλλά αντί αυτού, τους παρατηρούσαμε να «κάνουν κομματάκια» ο ένας τον άλλον και διαπιστώσαμε ότι συμμετείχαμε σε αυτό, έστω και λίγο. Ίσως αγνοούσαμε την κραυγή του Εσωτερικού μας Παιδιού καθώς επιδιδόμασταν σε κάποια άλλη αυτοκαταστροφική συμπεριφορά, αγνοώντας την Ανώτερή μας Δύναμη για χάρη της παλιάς ψυχαναγκαστικής μας αυτάρκειας.

Βλέποντας πόσο επιρρεπείς μπορεί να είμαστε στην υποτροπή, ακριβώς όπως αυτοί που έρχονται αντιμέτωποι με την κατάχρηση ουσιών, γινόμαστε πιο επάγρυπνοι, αλλά όχι τόσο υπερβολικά επάγρυπνοι όσο ήμασταν στην παιδική μας ηλικία. Αυτή η επαγρύπνηση είναι μια επίγνωση του πόσο «αφυπνισμένοι» είμαστε. Είμαστε προσεκτικοί σχετικά με τη διατήρηση συνειδητής επαφής με το Εσωτερικό μας Παιδί και την Ανώτερή μας Δύναμη μέσα από την καθημερινή μας καταγραφή. Δημιουργούμε το χώρο και το χρόνο που χρειαζόμαστε για να προχωρήσουμε στο ταξίδι μας χωρίς να εγκαταλείπουμε πλέον τον εαυτό μας.

Σήμερα θα διατηρήσω καθημερινή επαφή με το Εσωτερικό μου Παιδί και την Ανώτερή μου Δύναμη για να με βοηθήσουν να μείνω συγκεντρωμένος, ώστε να αποφύγω τη συναισθηματική υποτροπή.