«Πιστεύουμε ότι θα είμαστε ασφαλείς και ότι δε μας εγκαταλείψουν ποτέ, αν είμαστε "καλοί" και δε δείχνουμε ποτέ το θυμό μας». ΜΚΒ σελ. 11

Το παρακάναμε, όταν προσφέραμε και νοιαζόμασταν για τους άλλους. Κανείς δε μας το ζήτησε, παρόλα αυτά προσδοκούσαμε ως αντάλλαγμα ότι θα μας φρόντιζαν, θα μας επαινούσαν και θα αναγνώριζαν την προσφορά μας. Αλλά γιατί θα έπρεπε να προσδοκούμε από τους άλλους να ξεβολευτούν για να ικανοποιήσουν τις δικές μας ανάγκες; Πότε υπέγραψαν το συμβόλαιο που εμείς είχαμε στο μυαλό μας;

Στην ανάρρωση μαθαίνουμε ότι ο έπαινος, η αυτοπεποίθηση και η φροντίδα που χρειαζόμαστε θα πρέπει να πηγάζει από μέσα μας. Το να παραείμαστε καλοί οδηγεί τελικά στο να αισθανόμαστε θυμό, μνησικακία και άγχος.

Καθώς αρχίζουμε να εκφράζουμε τα αληθινά μας συναισθήματα, επικεντρωνόμαστε στον εαυτό μας και κατευθύνουμε την ενέργειά μας στην αναγνώριση και διόρθωση των ελαττωμάτων του χαρακτήρα μας. Αντί να παραμένουμε προσκολλημένοι στην «καλοσύνη» μας, εφαρμόζουμε στην καθημερινότητά μας τα Βήματα των ΕΠΑ. Ως αποτέλεσμα, η γαλήνη και η ικανοποίηση που νιώθουμε στην καρδιά μας θεραπεύει εμάς και τις σχέσεις μας, μία μέρα τη φορά.

Το να βασιζόμαστε στην Ανώτερή μας Δύναμη μάς επιτρέπει να γινόμαστε πιο δυνατοί σε πνευματικό επίπεδο. Καθώς δεν εξαρτόμαστε πλέον από άλλους για τη δική μας ευτυχία, αυξάνεται η αυτοεκτίμησή μας.

Σήμερα θα εστιάσω την προσοχή μου στο πόσο εύκολο είναι για μένα να ξαναγυρίσω στην τάση μου να ευχαριστώ τους άλλους. Για να βοηθηθώ στο να προχωρήσω μπροστά και να αποφύγω την κατάρρευση θα βασιστώ στην Ανώτερή μου Δύναμη και τον υποστηρικτή μου για καθοδήγηση.