«Θυμόμαστε ότι μπορούμε να μιλάμε, να εμπιστευόμαστε και να νιώθουμε αντί να ελέγχουμε, να απομονωνόμαστε και να θυμώνουμε. Οι σχέσεις μπορούν να είναι διαφορετικές στην ανάρρωση». ΜΚΒ σελ. 291

Ως παιδιά βασιστήκαμε στα χαρακτηριστικά επιβίωσής μας για να μας προστατέψουν. Σταδιακά αυτά δυνάμωσαν και ρίζωσαν πιο βαθιά όσο ερχόμασταν αντιμέτωποι με σοβαρότερα επίπεδα οικογενειακής δυσλειτουργίας και το συνακόλουθο φόβο. Μεταφέραμε τα χαρακτηριστικά μας αυτά στην ενήλικη ζωή. Στην αρχή δεν γνωρίζαμε την επίδρασή τους, αλλά οι σχέσεις μας πλήρωναν το τίμημα.

Μέσα στο πρόγραμμα των ΕΠΑ συνειδητοποιούμε ότι τα χαρακτηριστικά επιβίωσής μας δεν μας εξυπηρετούν πια. Στην ιδέα της συναισθηματικής οικειότητας ίσως νιώσουμε τρομοκρατημένοι και ευάλωτοι. Παρόλα αυτά εάν ρισκάρουμε να μοιραστούμε τον εαυτό μας με κάποιον άλλον μπορούμε να έχουμε μία αληθινή σχέση.

Το να εμπιστευτούμε ένα άλλο πρόσωπο με τον πιο ευάλωτο εαυτό μας είναι κάτι καινούργιο και ίσως τρομακτικό. Μπορούμε να επιτρέψουμε στο άλλο πρόσωπο να κερδίσει την εμπιστοσύνη μας σιγά-σιγά, καθώς αναπτύσσεται η σχέση. Μπορούμε να ζητήσουμε αυτό που χρειαζόμαστε αντί να γινόμαστε χειριστικοί για να πάρουμε αυτό που θέλουμε. Μπορούμε να αναγνωρίσουμε και να μοιραστούμε τα συναισθήματά μας χωρίς να κλεινόμαστε στον εαυτό μας ή να σκαλίζουμε εμμονικά το παρελθόν. Δεν χρειάζεται πια να κρατάμε κλειδωμένο μέσα μας τον Αληθινό μας Εαυτό. Όταν ρισκάρουμε να είμαστε ειλικρινείς και ανοιχτοί με κάποιον άλλον, ανακαλύπτουμε έναν κόσμο καινούργιων δυνατοτήτων που συμπεριλαμβάνει και την αγάπη.

Σήμερα έχω το θάρρος να σπάσω παλιά μοτίβα που με απομακρύνουν από βαθύτερες σχέσεις με τους ανθρώπους στη ζωή μου.