«Μπορούμε να εντοπίσουμε και να υπολογίσουμε όλα όσα έχουμε χάσει με το να συγκρίνουμε τη μεταχείριση που λάβαμε ως παιδιά δυσλειτουργικών οικογενειών με τη φροντίδα που θα μπορούσαμε να είχαμε λάβει εάν μας είχαν μεγαλώσει στοργικοί και συνεπείς γονείς». ΜΚΒ σελ. 204

Οι ασκήσεις που αφορούν στο θρήνο στο Πέμπτο Βήμα μάς ζητούν να καταγράψουμε κάποια περιστατικά της παιδικής μας ηλικίας για να διευκολύνουμε την πρόσβαση στα συναισθήματά μας σε σχέση με ορισμένα γεγονότα. Εάν αυτά δεν βγουν στην επιφάνεια, κοιτάμε πώς θα ένιωθε σήμερα ένα παιδί αν ήταν στη θέση μας. Μπορούμε επίσης να δούμε φωτογραφίες της παιδικής μας ηλικίας για να μας βοηθήσουν να συνδεθούμε με την αθωότητά μας και με τις απώλειές μας.

Στη συνέχεια μας ζητείται να ξαναδιαβάσουμε τα φύλλα εργασίας του Τέταρτου Βήματος για την «Ντροπή και την εγκατάλειψη» και να δούμε κάθε περιστατικό υπό διαφορετικό πρίσμα. Περιγράφουμε τι θα μπορούσε να ήταν διαφορετικό εάν υπήρχε ένας στοργικός γονιός σε κάθε σενάριο.

Η σύνδεση με το θρήνο κατ' αυτό τον τρόπο μπορεί να μας βοηθήσει να τον απελευθερώσουμε. Εάν όμως παραμείνουμε μπλοκαρισμένοι αυτό μπορεί να σημαίνει ότι, όταν πονάμε υπερβολικά αντικαθιστούμε το θρήνο με θυμό. Είναι σαν να πατιέται ένα κουμπί και αμέσως «κατεβάζουμε ρολά» ή αρχίζουμε τις κατηγόριες ή εξοργιζόμαστε. Η επαφή όμως με τον πυρήνα του θρήνου μας μπορεί και να μας βοηθήσει να δούμε τον πραγματικό βαθμό καταστροφής στα συναισθήματα, το μυαλό και το σώμα μας.

Επιλέγοντας τη διαδικασία ανάρρωσης αντί της δυσλειτουργίας, συνειδητοποιούμε ότι η δουλειά με το θρήνο μάς βοηθάει να έρθουμε σε επαφή με το δυνατό και ικανό Εσωτερικό μας Παιδί. Μαθαίνουμε τι θα έκανε ένας στοργικός γονιός και πώς να ξαναγίνουμε ο γονιός του εαυτού μας. Το πρόγραμμα των ΕΠΑ δεν είναι εύκολο αλλά η ανταμοιβή είναι η ελευθερία!

Σήμερα, που ο θρήνος και τα συναισθήματα έχουν τρομερή ένταση, θα επιμείνω στη διαδικασία των ΕΠΑ. Δεν θα σταματήσω για κανένα λόγο την ανάρρωση του αυθεντικού μου εαυτού.