«Εν τούτοις τα παιδιά μας και οι σχέσεις μας παρέμεναν βυθισμένα στη δυσλειτουργία μας. Αναπαραγάγαμε την εγκατάλειψη και την απώλεια της δικής μας παιδικής ηλικίας». ΜΚΒ σελ. 21

Πολλοί προσπαθήσαμε να αναθρέψουμε διαφορετικά τις οικογένειές μας. Όμως χωρίς τα ΕΠΑ ή κάποιο άλλο πλαίσιο βοήθειας ήμασταν σαν τους γονείς μας - μπορούσαμε να δώσουμε μόνο ότι είχαμε. Αυτό σήμαινε ότι κάναμε πολλές λάθος επιλογές. Ίσως έχουμε αποξενωθεί ακόμα και από τα παιδιά μας και διαπιστώνουμε ότι μας κρατάνε μνησικακίες όπως εμείς μνησικακούσαμε με τους γονείς μας.

Τα ΕΠΑ μάς λένε ότι έχουμε επιλογή: μπορούμε να μείνουμε εδώ και να αναρρώσουμε με έναν τρόπο που ίσως κάποια μέρα αποκαταστήσει τις σχέσεις μας ή να νιώθουμε ανήμποροι και να συνεχίζουμε να φορτώνουμε τον εαυτό μας με αυτό-κατηγορία και ντροπή.

Εάν επιλέξουμε να μείνουμε στα ΕΠΑ πρέπει να αφήσουμε πίσω μας το ότι δεν βρήκαμε βοήθεια νωρίτερα για να μας είχε γλιτώσει από πολύ πόνο. Αποδεχόμαστε ότι η αλλαγή παίρνει χρόνο, μαζεύουμε τα κομμάτια μας και επικεντρωνόμαστε στην φροντίδα του εαυτού μας. Μαθαίνουμε σιγά-σιγά να είμαστε παρόντες για τα παιδιά μας με έναν υγιή τρόπο. Εάν είμαστε χωρισμένοι από αυτά, ελπίζουμε να γυρίσουν πίσω σ' εμάς αλλά αν δεν το κάνουν συνεχίζουμε να τα αγαπάμε και προσευχόμαστε να βρούνε το δρόμο τους.

Σήμερα θα φροντίσω πρώτα τον εαυτό μου. Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα είμαι διαθέσιμος στην οικογένειά μου εάν μου ζητήσουν συναισθηματική υποστήριξη.