«Βλέπουμε πώς αναλαμβάναμε πάρα πολλή ευθύνη για τις σκέψεις και τις πράξεις των άλλων». ΜΚΒ σελ. 115

Κάποιοι ήμασταν οι υπερβολικά υπεύθυνοι στην οικογένειά μας. Μάθαμε ότι ήταν δική μας δουλειά να ελέγχουμε τους άλλους είτε ενεργά είτε παθητικο-επιθετικά. Στόχος μας ήταν να εμποδίσουμε το θυμό του Μπαμπά ή την κατάθλιψη της Μαμάς· τότε ίσως να ερχόταν μια κάποια ηρεμία. Ακόμα κι όταν αποτυγχάναμε ξανά και ξανά, αυτά που φαινόταν ως μικρές επιτυχίες «αποδείκνυαν» ότι η αλλαγή ήταν εφικτή και συνεχίζαμε την προσπάθεια. Είπαμε στον εαυτό μας «ναι» μπορούμε να ελέγξουμε τη δυσλειτουργία.

Ως ενήλικες όταν αναλαμβάναμε υπερβολικά την ευθύνη των άλλων, συχνά μάς αντιμετώπιζαν με μνησικακία και θυμό. Ποιοι ήμασταν εμείς για να πούμε στους άλλους τί να κάνουν και τί να σκέφτονται; Ως αποτέλεσμα ίσως να έχουμε χάσει σημαντικές σχέσεις και ίσως ακόμη και χρήματα.

Στα ΕΠΑ μαθαίνουμε ότι το πιο σημαντικό πράγμα που μπορούμε να κάνουμε είναι να αναλάβουμε πρώτα την ευθύνη του εαυτού μας. Αυτό μπορεί να είναι δύσκολο, επειδή η υπερβολική ενασχόλησή μας με άλλους δεν μας άφησε να δούμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Αλλά σιγά-σιγά με τη βοήθεια του προγράμματός μας και των συνοδοιπόρων μας βλέπουμε ότι αυτό είναι το μονοπάτι προς την ηρεμία που ανέκαθεν επιδιώκαμε.

Σήμερα θα θυμάμαι ότι δεν είμαι υπεύθυνος για τις πράξεις και τις συμπεριφορές των άλλων· είμαι υπεύθυνος μόνο για τον εαυτό μου.