«Απομακρυνόμαστε από το ρόλο του θύματος και διεκδικούμε την προσωπική μας δύναμη με το να ακολουθούμε αυτό το μονοπάτι». ΜΚΒ σελ. 158

Αφήσαμε να μπούνε «παράσιτα» στη ζωή μας εμπιστευόμενοι εκείνους που δε θα έπρεπε. Καταλήγαμε να είμαστε το θύμα ξανά και ξανά. Είχαν εξαντληθεί τα οικονομικά και τα συναισθηματικά μας αποθέματα και δε γνωρίζαμε καν την αιτία. Πνευματικά ήμασταν χρεοκοπημένοι. Μας είχε ανεβεί το αίμα στο κεφάλι καθώς μαινόμασταν αυτούς που δεν μπορούσαν να μας ακούσουν ή που ορκίστηκαν ότι δε θα το ξαναέκαναν.

Στα ΕΠΑ κατεβήκαμε από το διάδρομο που δεν είχαμε προσέξει ότι είχαμε ανέβει. Με την βοήθεια του υποστηρικτή μας ή του συνοδοιπόρου μας στο πρόγραμμα κάναμε το Τέταρτο Βήμα μας και είδαμε ότι η ζωή μας ήταν παράλογη, ότι είχαμε καταπιεί δηλητήριο και δεν το γνωρίζαμε. Νιώσαμε ότι μας ακούνε για πρώτη φορά.

Γίναμε έτοιμοι να κάνουμε το οτιδήποτε για να προστατεύσουμε και να φροντίσουμε το Εσωτερικό μας Παιδί. Χωρίς να αφήσουμε καμία πέτρα αναποδογυρισμένη, ξεριζώσαμε το πρόβλημα. Δεν μπορούσαμε να θυμηθούμε όλα όσα μας είχαν συμβεί, γιατί έπρεπε να τα ξεχάσουμε για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε. Αλλά η ανάρρωση γίνεται ένας ασφαλής χώρος για να αρχίσουν να αναδύονται οι μνήμες. Σταματάμε να πηγαίνουμε στο εσωτερικό φαρμακείο για μία δόση φόβου. Απελευθερώνουμε το τραύμα από το σώμα μας και προχωράμε ως διαφορετικοί άνθρωποι: ζωντανοί και με αυτοπεποίθηση.

Σήμερα θα επιλέξω να κάνω την απόσταση και να αντιμετωπίσω με έναν υγιή τρόπο ό,τι μου προκύψει συναισθηματικά και σωματικά. Εάν δεν μπορώ να το κάνω μόνος, θα λάβω κατάλληλη βοήθεια.