«Οι συνέπειες της λεκτικής και της συναισθηματικής κακοποίησης είναι δύσκολο να κατανοηθούν επειδή ποτέ δε σκεφτήκαμε να αμφισβητήσουμε αυτά που ειπώθηκαν σε εμάς ή για εμάς μέχρι που βρήκαμε τα ΕΠΑ. Αν ως παιδιά μάς έλεγαν ότι ήμασταν άχρηστοι ή αμαθείς, το πιστεύαμε χωρίς δεύτερη σκέψη». ΜΚΒ σελ. 30

Οι άνθρωποι που μας φρόντιζαν, μέσα από τις πράξεις και τη συμπεριφορά τους, πέρασαν σε πολλούς από εμάς την πεποίθηση ότι είμαστε άχρηστοι. Όταν δεν υπήρχε φαγητό, νομίζαμε ότι αυτό αξίζαμε. Ήμασταν κακοί. Κλαίγαμε μόνοι στο δωμάτιό μας, αλλά τελικά μάθαμε να μην κλαίμε όταν είδαμε ότι αυτό μας έκανε πιο ευάλωτους. Αποσυρθήκαμε από το σώμα και τα συναισθήματά μας, μέχρις ότου δεν έμεινε τίποτα παρά μόνο σύγχυση. Το τραύμα ήταν πλήρες. Είχαμε γίνει μουδιασμένα ζόμπι, αναζητώντας ψυχαναγκαστικά το επόμενο σοκ να μας θυμίσει ότι ήμασταν ακόμη ζωντανοί.

Σήμερα επιτρέπουμε στον εαυτό μας να θυμώσει απέναντι σε εκείνους που μας έβλαψαν και σε άλλους που το γνώριζαν και δεν έκαναν τίποτα. Κρατάμε ημερολόγιο, μιλάμε σε φίλους. Εξαγριωνόμαστε και χτυπάμε μαξιλάρια με ρόπαλα και ουρλιάζουμε αν χρειαστεί, αλλά δεν τα κρατάμε όλα μέσα μας. Απελευθερωνόμαστε από τις αυτοκατηγορίες. Ξέρουμε ότι δεν ήμασταν η αιτία για ό,τι έγινε.

Σήμερα επιλέγουμε να είμαστε κοντά σε εκείνους που μας επιβεβαιώνουν όταν μιλάμε για αυτά που συνέβησαν και αφήνουμε εκείνους που μας κοιτάζουν με ανέκφραστο ύφος καθώς αφηγούμαστε την παιδική μας ηλικία. Δεν επιμένουμε - απλά το αφήνουμε.

Σήμερα επιλέγω να μιλήσω σε εκείνους που μπορούν να με ακούσουν αληθινά και αφήνω εκείνους που δεν μπορούν. Ξέρω ότι είμαι αξιόλογος και αξίζω να έχω στη ζωή μου ανθρώπους που με νοιάζονται.