«Μπορούμε να συνδεθούμε με μία δύναμη μεγαλύτερη από εμάς και να βρούμε ισορροπία». ΜΚΒ σελ. 306

Καθώς εφαρμόζουμε το πρόγραμμα της ανάρρωσής μας, φτάνουμε να γνωρίσουμε την «ισορροπία». Αρχίζουμε να μαθαίνουμε τί μπορούμε ή δεν μπορούμε να διαχειριστούμε, πότε να ξεκουραστούμε και πότε να προχωρήσουμε εμπρός. Καθώς ψάχνουμε έναν ρυθμό που λειτουργεί καλύτερα για εμάς, τα σκαμπανεβάσματά μας δεν είναι πια τόσο άγρια και ανεξέλεγκτα. Το «Σιγά-Σιγά» είναι τώρα το μάντρα της ανάρρωσής μας.

Ενώ είμαστε ανυπόμονοι ώρες-ώρες, αναγνωρίζουμε ότι μπορεί να μας πάρει χρόνο να γίνουμε έτοιμοι να κάνουμε συγκεκριμένες αλλαγές. Μαθαίνουμε την αποδοχή.

Αν και είναι σημαντικό να συνεχίσουμε να προκαλούμε τον εαυτό μας, δεν μπορούμε να τον αναγκάσουμε να αναρρώσει πιο γρήγορα. Κάποια θέματα είναι πιο βαθιά από άλλα. Ανοιγόμαστε σε μία δύναμη μεγαλύτερη από τον εαυτό μας για να βρούμε την υπομονή να αποδεχτούμε τον όποιο χρόνο χρειαστεί για να φτάσουμε εκεί. Είτε είμαστε αργοί είτε γρήγοροι, αυτή είναι η πραγματικότητά μας και μπορεί να αλλάξει με την πάροδο του χρόνου. Εάν το νευρικό πρόσωπο δίπλα μας φαίνεται να θέλει να τρέξει στη γραμμή τερματισμού, μένουμε σταθεροί στην απόφασή μας να κινηθούμε με έναν υγιή ρυθμό.

Σήμερα εφαρμόζω την τρυφερότητα και την αποδοχή ως έναν τρόπο να βρω μία ισορροπημένη ανάρρωση. Αναγνωρίζω ότι ο ρυθμός με τον οποίο αναρρώνω είναι ο σωστός για εμένα αυτή τη στιγμή.