«Η ευγνωμοσύνη που νιώθουμε είναι απεριόριστη». ΜΚΒ σελ. 292

Συχνά, ίσως να έχουμε πει ή να έχουμε σκεφτεί μέσα μας σε μία συγκέντρωση: «Είχα τόσα πολλά να κάνω που παραλίγο να μην ερχόμουν, αλλά είμαι τόσο ευγνώμων που τα κατάφερα επειδή άκουσα ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν». Καθώς προχωρά η ανάρρωσή μας, είμαστε ευγνώμονες για αυτό που σε πολλούς μοιάζει ως θεϊκός συγχρονισμός. Αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη για το κατάλληλο θέμα της συγκέντρωσης στην κατάλληλη στιγμή. Συχνά, ένας συνοδοιπόρος στο πρόγραμμα θα εμφανιστεί με το κατάλληλο μήνυμα όταν είμαστε έτοιμοι ή ίσως το μήνυμα να ήταν πάντα εκεί και επιτέλους είμαστε έτοιμοι να το ακούσουμε. Μερικές φορές ίσως να δούμε κάποιο πρόσωπο μόνο μία φορά, αλλά αυτό που λέει ή δείχνει είναι αυτό που χρειαζόμαστε εκείνη τη στιγμή.

Παντού γύρω μας αρχίζουμε να παρατηρούμε ότι οι ανάγκες μας ικανοποιούνται, όταν είμαστε έτοιμοι να αναγνωρίζουμε τί τοποθετείται μπροστά μας. Ίσως ακόμη να είμαστε αρκετά τυχεροί να λάβουμε κάτι που απλά θέλουμε. Ό,τι κι αν λάβουμε θα είναι ένα δώρο.

Αν μας παρουσιάζεται κάτι που δεν το θέλουμε ή δεν το έχουμε ανάγκη, έχουμε την επιλογή να το αφήσουμε και να το παραδώσουμε. Μερικές φορές απλά προοριζόμασταν να λάβουμε την πληροφορία, για να μπορούμε να τη μεταφέρουμε σε κάποιον άλλο που χρειάζεται αυτό το δώρο.

Σήμερα έχω επίγνωση των υπέροχων δώρων που εμφανίζονται όταν τα χρειάζομαι. Είμαι ευγνώμων για τις ευκαιρίες που παρουσιάζονται για προσωπική ανάπτυξη.