«Στα συμπτώματα της ΔΜΤΣ μπορεί να περιλαμβάνεται η επαγρύπνηση ή η διαρκής εξέταση του περιβάλλοντός μας για πιθανούς κινδύνους». ΜΚΒ σελ. 345

Πολλοί έχουμε ελάχιστες ξεκάθαρες μνήμες από την παιδική μας ηλικία. Γνωρίζουμε ότι περάσαμε από απίστευτα τραυματικές εμπειρίες, αλλά αν ερωτηθούμε τί μας συνέβη σπάνια έχουμε αρκετά παραδείγματα να μοιραστούμε. Ίσως να έχουμε καθοριστικές στιγμές τις οποίες θυμόμαστε, αλλά η μνήμη μας έχει και πολλά «κενά». Κάποιες μνήμες μας προέρχονται από αυτά που μάς μοιράστηκαν τα αδέρφια μας.

Καταπιέσαμε τις αναμνήσεις μας για να προστατευτούμε. Αλλά όταν ερχόμαστε στα ΕΠΑ, προσπαθούμε να τις εντοπίσουμε γιατί σε μεγάλο βαθμό είναι το κλειδί της δυσλειτουργικής μας συμπεριφοράς. Κάποιες συμπεριφορές, όπως η συνεχής επαγρύπνηση, φαίνονται ανεξήγητα έντονες. Μπορούμε ακόμη και να καθόμαστε με τους φίλους μας στην ανάρρωση, ίσως σε μια συγκέντρωση, και να μην μπορούμε να αφήσουμε την ανάγκη να εξετάζουμε όλα όσα συμβαίνουν. Αυτό που ίσως είχαμε ονομάσει υπερβολικά αναπτυγμένη αίσθηση ευθύνης κατά πάσα πιθανότητα είναι ΔΜΤΣ.

Καθώς δουλεύουμε το πρόγραμμα και αποκτούμε τη θέληση να ξεσκεπάσουμε τα τραύματά μας, αρχίζουμε να ελευθερωνόμαστε από την έντονη κατάσταση επίγνωσης που μας εξουθενώνει και δημιουργεί προβλήματα στις σχέσεις μας. Ξεθάβουμε αναμνήσεις που μας έχουν φέρει σε αυτήν την κατάσταση, συχνά με τη βοήθεια ψυχοθεραπείας και με το να μοιραζόμαστε την ιστορία μας και να ακούμε άλλους στις συγκεντρώσεις.

Σήμερα δε θα φοβηθώ να ξεσκεπάσω τις αναμνήσεις που φαίνεται να με καθηλώνουν στις δυσλειτουργικές μου συμπεριφορές.