«Καταλήξαμε να πιστέψουμε ότι μια Δύναμη μεγαλύτερη από εμάς μπορούσε να μας επαναφέρει στη λογική». ΜΚΒ σελ. 130

Οι γονείς μας ήταν οι θεοί μας. Αυτό είναι φυσιολογικό για τα παιδιά, επειδή οι γονείς είναι το πρωταρχικό τους υποστηρικτικό σύστημα.

Ως ενήλικες πολλοί δεν είχαμε προχωρήσει πέρα από αυτό το στάδιο της ωρίμανσης, όσο μακριά κι αν είχαμε μετακομίσει. Είχαμε πιστέψει όλα όσα έλεγαν για τόσο μεγάλο διάστημα, που εξακολουθούσαμε να κουβαλάμε την αρνητικότητα και τα μηνύματά τους χωρίς καν να είμαστε κοντά τους. Οι φωνές τους ήταν μέσα μας.

Όσον αφορά τις πνευματικές πεποιθήσεις, ορισμένοι είχαμε οικογένειες που δεν έδειχναν καμία ανοχή για το οτιδήποτε πέρα από το δικό τους θρησκευτικό σύστημα πεποιθήσεων. Σε ορισμένους ίσως να είχε ειπωθεί ότι μόνο όσοι είναι «φτωχοί» στο μυαλό πιστεύουν σε μια Ανώτερη Δύναμη.

Στην ανάρρωση, όταν αναζητούμε να αναγνωρίσουμε μία Ανώτερη Δύναμη, ίσως μπερδευτούμε από αυτές τις μισαλλόδοξες και κακοποιητικές απόψεις. Για να βρούμε διαύγεια, επιτρέπουμε στον εαυτό μας να απομακρυνθεί από αυτές τις παλιές ιδέες ακόμη και από την έννοια της λέξης «Θεός». Πολλοί ίσως κάνουμε μια αρχή θεωρώντας την οικογένειά μας στα ΕΠΑ ως «κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό μας». Αυτή είναι η αρχή της αναζήτησης πνευματικής ελευθερίας. Στην αρχή ίσως να φαντάζει ξένη, επειδή αυτό δε θα επιτρεπόταν στην οικογένειά μας.

Αλλά πορευόμαστε σε ένα ταξίδι. Δοκιμάζουμε πράγματα και βλέπουμε τι μας ταιριάζει. Παρατηρούμε ότι έχουμε μια εσωτερική πυξίδα και ξεκινάμε να την ακολουθούμε άφοβα.

Σήμερα γνωρίζω ότι υπάρχει μία δύναμη μεγαλύτερη από εμένα. Τιμώ το γεγονός ότι καθώς ωριμάζω, η αντίληψή μου μιας Ανώτερης Δύναμης ίσως να εξακολουθεί να αλλάζει.