«Οι άνθρωποι θέλουν ανάρρωση, αλλά προτιμούν να μην έχει πόνο. Αυτό είναι κατανοητό, αλλά δυστυχώς το να αναγνωρίζουμε και να βιώνουμε τα συναισθήματά μας είναι κομμάτι της θεραπείας». ΜΚΒ σελ. xxiii

«Συναισθήματα; Τί είναι αυτά;!». Ως παιδιά δυσλειτουργικών οικογενειών, αν κλαίγαμε σε πολλούς από εμάς έλεγαν: «Σταμάτα να κλαις, αλλιώς θα σου δώσω εγώ λόγο για να κλάψεις!». Αν εκφράζαμε ανοιχτά τα συναισθήματά μας, ρισκάραμε να μας πουν ότι ήμασταν ηλίθιοι ή ότι δεν πετυχαίναμε ποτέ τίποτα. Μάθαμε να μη δείχνουμε πόνο ή απογοήτευση, όταν οι γονείς μας δεν κατάφερναν να εμφανιστούν στις σχολικές εκδηλώσεις. Όσο πιο ευάλωτοι ήμασταν, τόσο περισσότερο μας ντρόπιαζαν. Όταν μας κακοποιούσαν λεκτικά ή σωματικά, προσποιούμασταν ότι δε συνέβη. Οι πληγωμένες μας καρδιές έκλεισαν.

Πολλοί όταν πρωτοήρθαμε στα ΕΠΑ, ίσως να μην είχαμε καμία ιδέα για το πώς νιώθαμε. Είχαμε κλειστεί στον εαυτό μας για τόσο πολύ καιρό, ώστε μας φαινόταν φυσιολογικό το να είμαστε μουδιασμένοι. Τα δάκρυά μας είναι παγωμένα. Το να ανοιχτούμε στα συναισθήματά μας φαντάζει απειλητικό και τρομακτικό.

Καθώς εξακολουθούμε να ερχόμαστε στις συγκεντρώσεις, μαθαίνουμε να θεραπευόμαστε με το να αναπτύσσουμε εμπιστοσύνη στους συνοδοιπόρους μας στο πρόγραμμα. Αυτό το συναίσθημα εμπιστοσύνης μπορεί να οδηγήσει στο να «ανοίξουν οι βρύσες», μία έκφραση συναισθήματος που καταλήγουμε να τη νιώθουμε φυσιολογική. Καθώς απελευθερώνουμε τον παλιό πόνο, κάνουμε χώρο για να ανακαλύψουμε πώς να παίξουμε και να διασκεδάσουμε ξανά. Ανοίγουμε τις καρδιές μας και αισθανόμαστε χαρά στις ζωές μας.

Σήμερα καλωσορίζω όλα μου τα συναισθήματα, ειδικά εκείνα που είναι άγνωστα και άβολα. Έχω τα εργαλεία να δουλέψω μέσα από τα συναισθήματά μου για να μπαλώσω την πληγωμένη μου καρδιά από την παιδική μου ηλικία.