«Η τελειομανία είναι μία αντίδραση σε ένα σπίτι που είναι βασισμένο στην ντροπή και τον έλεγχο. Το παιδί λανθασμένα πιστεύει ότι μπορεί να αποφύγει να ντροπιαστεί αν είναι τέλειο στον τρόπο που σκέφτεται και πράττει». ΜΚΒ σελ. 36

Ως παιδιά πολλούς μας ντρόπιαζαν σε τακτική βάση είτε υπόγεια είτε φανερά. Στερηθήκαμε την αληθινή αποδοχή των γονιών μας και μάθαμε να εσωτερικεύουμε την ντροπή. Λάβαμε το μήνυμα ότι δεν ήμασταν επαρκείς όπως ήμασταν. Ορισμένοι μάθαμε να συμπεριφερόμαστε με τρόπους που αποσπούσαν την αποδοχή και την αγάπη που τόσο πολύ λαχταρούσαμε.

Επιπλέον κατά βάθος κατηγορήσαμε τον εαυτό μας για τον αλκοολισμό ή τη δυσλειτουργία των γονιών μας πιστεύοντας ότι αρκεί μόνο να μπορούσαμε να είμαστε τέλειοι και τα πράγματα θα καλυτέρευαν και θα τελείωνε ο πόνος μας. Αλλά αυτή ήταν μια χαμένη μάχη. Έτσι μάθαμε να συνδέουμε το να είμαστε ατελείς με το να μην είμαστε άξιοι αγάπης.

Στα ΕΠΑ, με την Ανώτερή μας Δύναμη ως τον αληθινό μας γονιό, μαθαίνουμε το σωστό μήνυμα: ότι αξίζουμε την αγάπη παρά τις ατέλειές μας. Δε θα μπορούσαμε να είχαμε αλλάξει την αρρώστια των γονιών μας με το να είμαστε τέλειοι ακόμη κι αν η τελειότητα ήταν εφικτή.

Αυτό περνά από γενιά σε γενιά· οι γονείς μας μάς μεταβίβασαν τη δυσλειτουργία στην οποία και οι ίδιοι ανατράφηκαν. Αλλά επιλέγουμε να ακούσουμε ένα διαφορετικό μήνυμα και να βάλουμε ένα τέλος στον κύκλο της ντροπής.

Σήμερα παραδίδω την τάση μου να είμαι τέλειος αγκαλιάζοντας τη γνώση ότι είμαι επαρκής και αξιαγάπητος ακριβώς όπως είμαι.