«Παρακινούμαστε να βγαίνουμε από τον εαυτό μας και να προσφέρουμε υπηρεσία στους άλλους… Επιστρέφουμε αυτό που μας δόθηκε απλόχερα στα ΕΠΑ». ΜΚΒ σελ. 439

Κατά το αρχικό στάδιο της εμπειρία μας στα ΕΠΑ, ίσως να ήμασταν σκεπτικοί, μπερδεμένοι, θυμωμένοι ή στενοχωρημένοι. Ασφαλώς κανείς δεν έχει έρθει ποτέ στα ΕΠΑ επειδή τα πράγματα πήγαιναν καλά. Συνήθως αυτό που μας φέρνει στα ΕΠΑ είναι ένας σωματικός, νοητικός ή πνευματικός πάτος.

Αφότου ήρθαμε μερικές φορές στις συγκεντρώσεις, πιθανόν να είχαμε μια μικρή ελπίδα ότι το πρόγραμμα των ΕΠΑ ίσως μας βοηθήσει. Μετά από λίγο καιρό ίσως να είχαμε ζητήσει το τηλέφωνο κάποιου ή να ήπιαμε έναν καφέ μαζί του για να δούμε αν θα μπορούσαμε ίσως να γίνουμε συνοδοιπόροι στο πρόγραμμα.

Καθώς συλλογιζόμαστε εκείνες τις πρώτες ημέρες, μπορούμε να φανταστούμε μόνο τι θα είχαμε απογίνει αν δεν είχαμε βρει μία συγκέντρωση των ΕΠΑ. Η σκέψη μας μπορεί να στραφεί σε εκείνους των οποίων οι ζωές έχουν επηρεαστεί με παρόμοιο τρόπο και θα θέλαμε να έχουν την ίδια ευκαιρία πνευματικής ανάπτυξης.

Έτσι ίσως αποφασίσουμε να συμμετέχουμε στην συγκέντρωση εργασίας της ομάδας ή να αναλάβουμε έναν ρόλο υπηρεσίας στην ομάδα, στη Δια-ομάδα ή σε επίπεδο Παγκόσμιας Υπηρεσίας. Ή ίσως να αισθανόμαστε πιο άνετα να αποδεχτούμε την πρόσκληση να συζητήσουμε ή να πιούμε έναν καφέ με ένα άλλο μέλος των ΕΠΑ που πρόκειται να ξεκινήσει αυτήν την υπέροχη πνευματική περιπέτεια. Αποφασίζουμε να ανταποδώσουμε αυτό που μας δόθηκε με τον καλύτερο τρόπο που μπορούμε.

Σήμερα θυμάμαι τις πρώτες μέρες μου και την πρόοδο που έχω κάνει. Σε αντάλλαγμα, θα προσφέρω υπηρεσία με κάποιον τρόπο έτσι ώστε άλλα ΕΠΑ να μπορέσουν να βρουν αυτό το πρόγραμμα που σώζει ζωές.