«Για να πάρω βοήθεια θα χειριζόμουν τους συνεργάτες μου παίζοντας ένα ρόλο, όπως το να είμαι υπερβολικά καλός, να είμαι το θύμα ή να προτίθεμαι να κάνω κάτι γι' αυτούς εθελοντικά». ΜΚΒ σελ. 420

Καλοπιάναμε τους άλλους στη δουλειά ακριβώς όπως κάναμε στις κακοποιητικές μας οικογένειες. Μερικές φορές, δεν ξέραμε καν ότι το κάναμε μέχρι που ήταν πολύ αργά και τότε έπρεπε να ζήσουμε με τις συνέπειες του να έχουμε παραδώσει τη δύναμή μας. Ήταν ένα οικείο σενάριο. Αναπαραγάγαμε την παιδική μας ηλικία.

Καθώς βρίσκουμε τη φωνή μας στα ΕΠΑ, δεν μας προσφέρει πλέον ικανοποίηση να παίζουμε τους ίδιους ρόλους που είχαμε συνηθίσει. Ακόμα κι αν μερικές φορές φοβόμαστε το τι θα ακολουθήσει, μαθαίνουμε να περπατάμε στο άγνωστο, μία μέρα τη φορά. Είτε είναι το μονοπάτι μας ίδιο με των άλλων στις συγκεντρώσεις μας είτε όχι, είμαστε ενωμένοι με τον κοινό μας δεσμό - την επιθυμία μας να αναρρώσουμε με τη βοήθεια των 12 Βημάτων. Αυτά μας δίνουν μία δομή ζωής που ποτέ πριν δεν είχαμε.

Αρχίζουμε να κουβαλάμε τα Βήματα και το πρόγραμμα μαζί μας στη δουλειά, όπου οι άνθρωποι μπορούν να βρεθούν σε συγκεντρώσεις χωρίς καν να το γνωρίζουν. Θέτουμε όρια και προσεγγίζουμε καταστάσεις ήρεμα και άμεσα. Καθώς ανακαλύπτουμε «κουμπιά» που μπορούν ακόμα να ενεργοποιηθούν, δουλεύουμε με τους συνοδοιπόρους μας στο πρόγραμμα για να εντοπίσουμε τις ρίζες τους για να μην ενδίδουμε πια. Διδάσκουμε τους άλλους πώς να μας συμπεριφέρονται με έναν πολύ διαφορετικό τρόπο από ότι στο παρελθόν.

Σήμερα επιλέγω να είμαι ο Αληθινός μου Εαυτός με οποιονδήποτε έρχομαι σε επαφή.