«Σε ορισμένες περιπτώσεις, o αποθηκευμένος πόνος προκαλεί ένα αποτέλεσμα αποσύνδεσης στον ενήλικα. Το ενήλικο παιδί έχει αποσυνδεθεί από το σώμα του». ΜΚΒ σελ. 17

Ως παιδιά μάθαμε να βγαίνουμε έξω από τον εαυτό μας για να ανακουφίσουμε τον πόνο από το οτιδήποτε συνέβαινε εκείνη τη στιγμή. Το να είμαστε το αντικείμενο των μοχθηρών προφορικών ή και σωματικών επιθέσεων των γονιών μας πονούσε τρομερά, όμως πολλοί βιώσαμε επίσης κακοποίηση από οικογενειακούς «φίλους» ή αδέρφια, που συνεχίστηκε για χρόνια. Μάθαμε να είμαστε «κάπου αλλού» όταν αυτό συνέβαινε. Φοβόμασταν να πούμε οτιδήποτε, γιατί φοβόμασταν την εγκατάλειψη από οποιεσδήποτε ασήμαντες σχέσεις είχαμε.

Ως αποτέλεσμα, πολλοί γίναμε ενήλικες που φοβόμασταν την εξουσία. Αν φοβόμασταν τον πατέρα μας, ίσως να φοβόμαστε τους άντρες. Αν ο θύτης ήταν η μητέρα μας, φοβόμασταν τις γυναίκες. Παρόλα αυτά, θέλαμε αυτοί οι άνθρωποι να μας αγαπούν. Όταν ήταν δυσαρεστημένοι μαζί μας, γινόμασταν ανήμπορα παιδιά, ανίκανα να εκφράσουμε με λέξεις τη δική μας πλευρά της ιστορίας. Χάσαμε την αυτονομία μας.

Σήμερα αναγνωρίζουμε τα μοτίβα μας. Γνωρίζουμε τί συμβαίνει τη στιγμή που συμβαίνει. Έχουμε την επιλογή να μη χρησιμοποιήσουμε τα εργαλεία επιβίωσης της παιδικής μας ηλικίας. Αντί αυτού, το πρόγραμμα των ΕΠΑ μας βεβαιώνει ότι είμαστε ενήλικες και ότι τα συναισθήματά μας έχουν αξία. Δε χρειαζόμαστε την επιδοκιμασία των άλλων. Αποδεχόμαστε αυτό που είμαστε. Μπορούμε να ζητήσουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε, αντί να αναζητούμε την επιβεβαίωση και να ευχαριστούμε τους άλλους.

Σήμερα θα ακούσω προσεκτικά την καρδιά μου. Θα μιλήσω ανοιχτά και θα δώσω φωνή στα συναισθήματά μου, γνωρίζοντας ότι καμία εγκατάλειψη δεν είναι πιο επώδυνη από την εγκατάλειψη του Αληθινού μου Εαυτού.