«Δεν είσαι ένας ελαττωματικός χαρακτήρας. Έχεις ελαττώματα του χαρακτήρα». ΜΚΒ σελ. 188

Πολλοί έχουμε δυσκολία να ακούμε τη λέξη «ελάττωμα» και να τη συνδέουμε με τον εαυτό μας, εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο ανατραφήκαμε. Πρώτον, εάν ποτέ λέγαμε ότι είχαμε κάποιο πρόβλημα, αυτό συνήθως μας έβαζε σε μπελάδες. Μας ασκούσαν κριτική για αυτό που ήμασταν και έτσι το τελευταίο πράγμα που θέλαμε να κάνουμε ήταν να επισημάνουμε ότι κάτι πήγαινε στραβά. Δεύτερον, οι περισσότερες από τις «ελλείψεις» ή από τα «ελαττώματά» μας έγιναν κομμάτι μας ως ενήλικες, γιατί ένας γονιός απαιτούσε να δρούμε με συγκεκριμένο τρόπο. Δε φταίμε εμείς που αποκτήσαμε αυτές τις συνήθειες, αλλά πραγματικά στέκονται ως εμπόδιο στο δρόμο μας σήμερα.

Στα ΕΠΑ, είναι σημαντικό να αναγνωρίζουμε τί συμβαίνει στη ζωή μας σήμερα - τις συνήθειές μας που διαιωνίζουν την οικογενειακή δυσλειτουργία. Γινόμαστε ειλικρινείς σχετικά με την επίδρασή τους πάνω μας και στους άλλους, με σκοπό να αναρρώσουμε από αυτές.

Συνειδητοποιούμε ότι ένα ελάττωμα είναι κάτι που σταματάει τη θετική μας δυναμική και ότι όλοι έχουμε ελαττώματα. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είμαστε ελαττωματικοί. Οι συνήθειές μας θα αλλάξουν καθώς αναρρώνουμε. Αλλά πρώτα πρέπει να τις δούμε, να τις παραδεχτούμε και να δουλέψουμε πάνω σε αυτές χρησιμοποιώντας τα Βήματα και όλα τα εργαλεία που μας είναι πλέον διαθέσιμα.

Σήμερα με ευγνωμοσύνη και χαρά θα θυμηθώ ότι τα ελαττώματά μου χάνουν τη δύναμή τους πάνω μου, καθώς εξελίσσεται η ανάρρωσή μου.