«Θα δούμε πώς η χαμηλή μας αυτοεκτίμηση μάς έκανε να κρίνουμε ανελέητα τον εαυτό μας, απαλλάσσοντας τους άλλους "λόγω αμφιβολιών" και υπομένοντας ανάρμοστες συμπεριφορές». ΜΚΒ σελ. xxi

Πολλοί μάθαμε ότι ήταν ενάρετο να «ανεχόμαστε» ό,τι μας «πετούσαν», να σιωπούμε για οτιδήποτε συνέβαινε και να αρνούμαστε τα συναισθήματά μας. Αυτό μας έκανε να αμφιβάλλουμε για τις ίδιες μας τις αντιλήψεις, το οποίο μας οδήγησε στην αμφισβήτηση της αυταξίας μας. Επειδή τελικά επιβιώσαμε, ορισμένοι ερμηνεύσαμε ως ανθεκτικότητα την ικανότητά μας να διαχειριζόμαστε απαράδεκτες καταστάσεις.

Δυστυχώς, δε μάθαμε ότι είναι αποδεκτό να θέτουμε όρια και περιορισμούς και ότι είναι εντάξει να λέμε «όχι» σε ανεπίτρεπτη συμπεριφορά. Αυτό το μαθαίνουμε στα ΕΠΑ. Δε χρειάζεται να είμαστε στωικοί ή να προσποιούμαστε ότι τα πράγματα δεν μάς ενοχλούν, όταν στην πραγματικότητα μάς ενοχλούν. Δε χρειάζεται να απολογούμαστε για πράγματα που δεν μας αφορούν ή να αισθανόμαστε ντροπή όταν νιώθουμε ότι μας προκαλούν. Έχουμε το δικαίωμα να βιώνουμε τη δική μας πραγματικότητα, τις εμπειρίες μας και τα συναισθήματά μας.

Με τη βοήθεια του υποστηρικτικού μας συστήματος ανάρρωσης, τώρα μαθαίνουμε να εμπιστευόμαστε, να αισθανόμαστε και να μιλάμε· αυτός είναι ένας υπέροχος τρόπος για να ζήσουμε. Μπορούμε να περιβάλλουμε τον εαυτό μας με ανθρώπους που μας ακούνε και επιβεβαιώνουν τα συναισθήματά μας. Μπορούμε να είμαστε πιο ανθρώπινοι, ευάλωτοι και ασφαλείς.

Σήμερα θα υπενθυμίσω στον εαυτό μου ότι το να είμαι ανθεκτικός (υπομένοντας κακοποίηση) δεν είναι ο τρόπος που θέλω να ζήσω τη ζωή μου. Μπορώ να χαλαρώσω και να εμπιστεύομαι ασφαλείς ανθρώπους.