«Αφότου έχουμε συστηθεί στο παιδί μέσα μας, μπορούμε να κάνουμε και άλλες ερωτήσεις. Γράφουμε την ερώτηση με το κυρίαρχο χέρι μας και απαντάμε με το άλλο χέρι». ΜΚΒ σελ. 305

Φοβόμασταν τα συναισθήματά μας. Νομίζαμε ότι ξέραμε πώς νιώθουμε. Γνωρίζαμε τα πάντα για το πώς ένιωθαν οι άλλοι ανά πάσα στιγμή, αλλά ποτέ δεν αναπτύξαμε την πειθαρχία να ακούμε τον εαυτό μας, επειδή όταν το κάναμε, τιμωρηθήκαμε από την οικογένεια μας. Ορισμένοι ξαναδημιουργήσαμε αυτήν την ίδια τιμωρητική σιωπή μέσα μας όσον αφορά τις εργασιακές και ερωτικές μας σχέσεις.

Όταν ο πόνος γίνεται πολύ μεγάλος, είμαστε πρόθυμοι να κάνουμε τα πάντα για να αναρρώσουμε. Κάνουμε πράγματα που είναι τρομακτικά, καθότι χτίζουμε εμπιστοσύνη με τον υποστηρικτή μας, τους συνοδοιπόρους μας στο πρόγραμμα και την Ανώτερή μας Δύναμη. Αναζητούμε τις απαντήσεις για το παρελθόν μας με όποιον τρόπο μπορούμε να τις βρούμε. Η καταγραφή με το μη κυρίαρχο χέρι είναι ένα σημαντικό εργαλείο για να πλησιάσουμε τις πρώτες μας αναμνήσεις. Προσπαθούμε να απαντήσουμε στις ερωτήσεις γράφοντας με κηρομπογιές με το μη κυρίαρχο χέρι μας. Έχει δουλέψει για άλλους πριν από εμάς.

Το σημαντικότερο είναι ότι χτίζουμε εμπιστοσύνη με αυτές τις φωνές μέσα μας που για πάρα πολύ καιρό ένιωθαν την ανάγκη να μιλήσουν. Θέλουν να έρθουν σε επαφή μαζί μας και να αποβάλουν το δηλητήριο που κρατούσαν για να μας προφυλάξουν από τον πόνο. Αρχίζουμε να νιώθουμε πιο ασφαλείς καθώς αρχίζουμε να αναρρώνουμε και γινόμαστε έτοιμοι να ακούσουμε την «ιστορία μας».

Σήμερα θα εμπιστευτώ τα μηνύματα που παίρνω γράφοντας με το μη κυρίαρχο χέρι, γιατί ό,τι λέγεται είναι αληθινό για αυτό μου το κομμάτι. Θα ακούσω χωρίς να προσπαθήσω να καταπιέσω τα συναισθήματα. Θα δώσω στις λέξεις μέσα μου χώρο για να αναπνεύσουν.