«Σε περιμένει μεγάλη χαρά καθώς παρατηρείς έναν φοβισμένο και μπερδεμένο νεοφερμένο να συμμετέχει στην πρώτη του συγκέντρωση και να βλέπεις αυτό το πρόσωπο να ανοίγεται». ΜΚΒ σελ. 293

Όταν φτάσαμε στην πρώτη μας συγκέντρωση στα ΕΠΑ, δεν ήμασταν σίγουροι τι να περιμένουμε. Όπως και να ‘χει, με πολλή άγχος, μπήκαμε μέσα και βρήκαμε μία θέση να καθίσουμε. Δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε μερικά από τα όσα διαβάστηκαν. Ο νους μας άλλοτε ήταν συγκεντρωμένος κι άλλοτε έφευγε. Η Λίστα τράβηξε την προσοχή μας και τα μοιράσματα των ανθρώπων μάς προκάλεσαν ένα σωρό συναισθήματα. Υπήρχαν κανόνες σχετικά με το μοίρασμα και ήμασταν αρκετά αγχωμένοι μη τυχόν κάνουμε λάθη, έτσι μερικοί δε μοιραστήκαμε. Νιώθαμε ασφάλεια και οικειότητα στη σιωπή. Μερικοί όντως μοιραστήκαμε, είτε απλά αναφέροντας γεγονότα είτε σαν μία βρύση που τρέχει ασταμάτητα.

Δειλά αναρωτηθήκαμε: «Θα μπορούσε αυτό να είναι η λύση;». Παρακολουθήσαμε περισσότερες συγκεντρώσεις. Καταφέραμε να γνωρίσουμε μερικά άτομα και μάθαμε τις ιστορίες τους.

Ανοιχτήκαμε σιγά-σιγά. Ενίοτε, συζητούσαμε με μέλη μετά από τη συγκέντρωση ή τηλεφωνικά ανάμεσα στις συγκεντρώσεις. Πριν το συνειδητοποιήσουμε καν, αυτά τα άτομα ήταν σαν οικογένεια. Ενωθήκαμε και υποστηρίζαμε ο ένας τον άλλον, καθώς όλοι αναρρώναμε από τις συνέπειες της παιδικής μας ηλικίας.

Όταν έρχονται νεοφερμένοι, που ίσως φαίνονται χαμένοι και φοβισμένοι, χαμογελάμε και τους καλωσορίζουμε, καθώς θυμόμαστε ότι κάποτε ήμασταν στη θέση τους.

Σήμερα θα θυμάμαι πώς ένιωσα όταν ξεκίνησα στα ΕΠΑ. Θαυμάζω το κουράγιο και την αφοσίωσή μου, ακριβώς όπως κάνω για τον καθένα που περνάει το κατώφλι της ομάδας μου.