«Γίναμε εντελώς έτοιμοι να αφήσουμε το Θεό να απομακρύνει όλα αυτά τα ελαττώματα του χαρακτήρα μας». ΜΚΒ σελ. 207

Ίσως να είχαμε δειλιάσει μπροστά στις λέξεις «ελαττώματα του χαρακτήρα». Δεν θα ήταν καταλληλότερος ο όρος «άμυνες του χαρακτήρα»; Δεν μας βοήθησαν να επιβιώσουμε από μία μη βιώσιμη κατάσταση; Η καταστροφή που βιώσαμε δεν ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της επιβίωσης σε ένα εχθρικό περιβάλλον;

Αλλά είτε τα αποκαλούμε ελαττώματα είτε άμυνες, όταν ερχόμαστε στα ΕΠΑ συνειδητοποιούμε τελικά ότι δεν μας εξυπηρετούν πλέον, ότι είμαστε έτοιμοι να τα αφήσουμε κάτω. Αρχίζουμε να ζητάμε από την Ανώτερή μας Δύναμη να τα απομακρύνει, καθώς είμαστε έτοιμοι να τα παραδώσουμε. Η διαδικασία γίνεται διαισθητική, καθώς συνεχίζουμε να δουλεύουμε τα Βήματα, να γινόμαστε υποστηρικτές και να βλέπουμε τα θετικά αποτελέσματα που έχει το πρόγραμμα στον εαυτό μας και στους άλλους.

Αποβάλλουμε τους μηχανισμούς επιβίωσης, καθώς τους βλέπουμε ως αυτό που πραγματικά είναι. Δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι δεν τους είχαμε δει νωρίτερα, αλλά τώρα γνωρίζουμε και δε θα γυρίσουμε πίσω. Αυτός ο καινούριος τρόπος ζωής είναι βασισμένος στην υπευθυνότητα. Καλλιεργούμε τον εσωτερικό στοργικό γονιό μας και δείχνουμε στο Εσωτερικό μας Παιδί ότι μπορεί να μας εμπιστευτεί. Όπως ακριβώς ένας υγιής γονιός θέτει ασφαλή όρια για ένα παιδί, θέτουμε όρια για τον εαυτό μας. Δεν κάνει πλέον κουμάντο η πληγωμένη μας πλευρά. Το Εσωτερικό μας Παιδί βαδίζει προς την αγάπη και ανθίζει.

Σήμερα γίνομαι πρόθυμος να εξετάσω και να απομακρύνω το επόμενο ελάττωμα που κουράστηκα να κουβαλάω.