«Η ανάρρωση δεν έχει να κάνει με την τελειότητα. Είναι στο "γινόμαστε" που βιώνουμε τις υποσχέσεις της ανάρρωσης». ΜΚΒ σελ. xxiv

Μερικοί νομίζαμε ότι έπρεπε να καταλάβουμε πώς να δουλέψουμε τέλεια το πρόγραμμα των ΕΠΑ. Μεγαλώσαμε σε οικογένειες όπου αυτό ήταν ο κανόνας και δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο από τον εαυτό μας. Παρακολουθούσαμε συγκεντρώσεις και απλά «γνωρίζαμε» ότι όλα θα έμπαιναν ξαφνικά στη θέση τους, επειδή συμμετείχαμε σε αυτές και κάναμε τις «εργασίες» μας. Παρόλα αυτά, κατά τη διαδικασία μάθησης μέσω επανάληψης που ακολουθήσαμε, παραλείψαμε το ζωτικής σημασίας βήμα της ανακάλυψης και φροντίδας του Εσωτερικού μας Παιδιού.

Δεν κάναμε χώρο για τα συναισθήματά μας και για τη διαδικασία που μας βοηθάει να αποκαλύψουμε ποιοι πραγματικά είναι γραφτό να γίνουμε. Ως αποτέλεσμα, όταν τελικά βιώσαμε έναν διαφορετικό πάτο, έναν πάτο που δεν περιμέναμε, βρήκαμε την Ανώτερή μας Δύναμη να μας περιμένει να την προσεγγίσουμε.

Τώρα αποδεχόμαστε ότι είμαστε ένα έργο σε εξέλιξη, επιτρέποντας στον εαυτό μας να είναι εκεί που είναι. Δε γνωρίζουμε όλες τις απαντήσεις και ανακαλύπτουμε ότι ίσως να μη τις βρούμε σύντομα. Μαθαίνουμε να αφήνουμε από τα χέρια μας την τελειότητα και αυτό είναι ένα δύσκολο εγχείρημα. Ζούμε με άλυτα προβλήματα, γιατί είναι μέρος του να είμαστε άνθρωποι. Αυτό είναι κομμάτι της ελευθερίας που ανακαλύπτουμε. Οι υποσχέσεις της ανάρρωσης τώρα εκπληρώνονται.

Σήμερα αφήνω τις δικές μου ιδέες για το πώς θα έπρεπε να είναι η ανάρρωση και ανοίγω την καρδιά μου σε αυτό που είναι - μία σειρά από εμπειρίες που ξεδιπλώνονται, τις οποίες καλωσορίζω με ευγνωμοσύνη.