«Με το να ανταποκρινόμαστε ο ένας στον άλλον με αγάπη, επιτρέπουμε ταυτόχρονα στον εαυτό μας να δίνει και να λαμβάνει με έναν τρόπο που θεραπεύει τις πληγές της παιδικής μας ηλικίας και ικανοποιεί τις απλές ανθρώπινες ανάγκες μας για προσοχή, αγάπη και σεβασμό». ΜΚΒ σελ. 363

Το να δρούμε με αγάπη αμφισβητεί το σύστημα πεποιθήσεων της πατρικής μας οικογένειας. Ως παιδιά, η ικανότητά μας να αγαπάμε και να εμπιστευόμαστε απωθήθηκε βίαια εξαιτίας είτε της κακοποίησης, είτε της παραμέλησης είτε και των δύο. Βαθειά στα μύχια της ψυχής μας, το Εσωτερικό μας Παιδί γνωρίζει την αλήθεια και περιμένει την κατάλληλη ευκαιρία για να δώσει και να λάβει αγάπη.

Άπαξ και κάνουμε χώρο για τον εσωτερικό στοργικό γονιό, το Εσωτερικό μας Παιδί αναδύεται και μας οδηγεί σε μια στοργική συμπεριφορά με φροντίδα και διάκριση που συχνά ίσως μας εκπλήσσει.

Καθώς εξελισσόμαστε, προσφέρουμε υπηρεσία στις συγκεντρώσεις μας και στην ευρύτερη αδελφότητα. Παρακινούμαστε από αγάπη και ευγνωμοσύνη, πράγμα το οποίο ενισχύει τη δέσμευσή μας στο Εσωτερικό Παιδί μας και στον εσωτερικό στοργικό γονιό μας. Βιώνουμε τα αποτελέσματα του καινούριου τρόπου απόκρισής μας· και το ίδιο κάνουν τα άλλα ΕΠΑ που είναι μάρτυρες της ανάπτυξής μας.

Σήμερα κάνω χώρο για τον εσωτερικό στοργικό γονιό μου για να μπορεί αναδυθεί το Εσωτερικό μου Παιδί, να νιώσει αγαπητό και να εκφράσει ευγνωμοσύνη, ειδικά σε άλλα ενήλικα παιδιά σε ανάρρωση.