«Νομίζαμε ότι είχαμε ξεχάσει αυτά τα όνειρα, αλλά το Εσωτερικό μας Παιδί θυμάται». ΜΚΒ σελ. 430

Ως παιδιά είχαμε μία αθώα επιθυμία· να μας ακούσουν, να μας αγκαλιάσουν και να μας προστατέψουν. Αλλά για τους περισσότερους αυτό δεν ίσχυε. Όταν μιλούσαμε, ήταν συνήθως η αρχή των μπελάδων. Όταν προσπαθήσαμε να αγκαλιάσουμε ή να δείξουμε στοργή, αγνοηθήκαμε, γελοιοποιηθήκαμε ή μας φλέρταραν. Τις περισσότερες φορές ήμασταν μόνοι. Η ιδέα της προστασίας ήταν ανύπαρκτη. Μεγαλώσαμε σε έναν κόσμο όπου το πρότυπο ήταν ότι «τα πάντα επιτρέπονται ανά πάσα στιγμή». Ήταν σχεδόν αδύνατο να συμβαδίζουμε με ό,τι συνέβαινε αλλά κάναμε το καλύτερο που μπορούσαμε.

Φαντασιωνόμασταν να έχουμε μία διαφορετική οικογένεια όπου θα μπορούσαμε να είμαστε ο εαυτός μας και αυτό θα ήταν αποδεκτό. Ονειρευόμασταν ένα σπίτι πλημμυρισμένο από αγάπη, ένα ασφαλές μέρος όπου οι φωνές θα ήταν απαλές και γλυκιές και όλοι θα μιλούσαμε, θα γελούσαμε και θα παίζαμε μαζί. Είναι τόσο λυπηρό που δεν το λάβαμε αυτό. Αξίζαμε μία λαμπερή και ευτυχισμένη παιδική ηλικία, έτσι δεν είναι;

Το Εσωτερικό μας Παιδί ακόμα περιμένει αυτό το όνειρο να γίνει πραγματικότητα. Αυτή η επιθυμία είναι ακόμα τόσο δυνατή όσο και τότε. Ποιο είναι το πρόσωπο που θα εκπληρώσει το όνειρο αυτού του παιδιού;

Στο πρόγραμμα των ΕΠΑ ανακαλύπτουμε ότι αυτά τα όνειρα μπορούν να πραγματοποιηθούν. Εδώ μπορούμε να αρχίσουμε ξανά μία μέρα τη φορά. Μπορούμε να δώσουμε στο Εσωτερικό μας Παιδί όλα όσα δε μας δόθηκαν. Η ανάκτηση των ονείρων είναι η ουσία αυτού του προγράμματος.

Σήμερα γνωρίζω ότι αξίζω τα όνειρά μου. Είμαι πρόθυμος να δουλέψω για να πραγματοποιηθούν με τη βοήθεια των ΕΠΑ.