«Τα πρόσωπα εξουσίας μάς τρομάζουν και νιώθουμε φόβο όταν πρέπει να τους μιλήσουμε». ΜΚΒ σελ. 417

Ως παιδιά ίσως να είχαμε τρομοκρατηθεί να εκφράσουμε στα πρόσωπα εξουσίας της ζωή μας μία σκέψη σχετικά με το οτιδήποτε. Μάθαμε να παραμένουμε σιωπηλοί επειδή συνήθως δεν γνωρίζαμε ποια μπορούσε να είναι η αντίδραση.

Ως ενήλικες μπορεί να εξακολουθούμε να αντιδρούμε με τον ίδιο τρόπο στην εξουσία είτε στο χώρο εργασίας είτε ακόμα και σε μία κοινωνική ομάδα ή οργανισμό που μοιάζει να έχει τη δομή ή το σκοπό ενός περιβάλλοντος εργασίας. Μπορεί να έχουμε προσπαθήσει να αποφύγουμε τα πρόσωπα εξουσίας αλλά είναι παντού. Ούτε η αυτό-απασχόληση μάς απομόνωσε από τέτοιες αλληλεπιδράσεις.

Ακόμα και στα ΕΠΑ μερικοί τοποθετούμε άλλους σε ρόλους εξουσίας και «πιάνουμε» τον εαυτό μας να αναδημιουργεί την οικογενειακή μας δομή. Αλλά ανάρρωση υπάρχει εκεί που μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε τις αντιδράσεις μας και να εφαρμόσουμε καινούριους τρόπους δράσης. Πριν μιλήσουμε σε ένα πρόσωπο εξουσίας μπορούμε να κάνουμε μία παύση και να ελέγξουμε την πραγματικότητα. Φανταζόμαστε τα χειρότερα; Πρόκειται αυτό το πρόσωπο να αποκριθεί όπως ο δυσλειτουργικός μας γονιός πριν χρόνια;

Εάν φοβόμαστε μία πολύ επιτυχημένη τεχνική που χρησιμοποιούν πολλοί είναι να γράψουμε ένα σενάριο και να υποδυθούμε τους ρόλους με έναν έμπιστο φίλο. Ως μέρος αυτής της διαδικασίας παρέχουμε στον εαυτό μας πολλές διαβεβαιώσεις. Η ωρίμανση έρχεται μέσα από τη διαπίστωση ότι στην πραγματικότητα όσο περισσότερο μιλάμε σε πρόσωπα εξουσίας τόσο περισσότερο η αυτοπεποίθησή μας μεγαλώνει. Τελικά αρχίζουμε να βλέπουμε τους εαυτούς μας ως ενήλικες σε ανάρρωση και όχι ως φοβισμένα παιδιά.

Σήμερα θα χρησιμοποιήσω τη σοφία και τη δύναμη της ανάρρωσής μου κατά την αλληλεπίδρασή μου με πρόσωπα εξουσίας. Δεν παγώνω πια από φόβο.