«Συχνά χάσαμε τη δημιουργικότητά μας, την ευελιξία μας και την αίσθηση του χιούμορ μας». ΜΚΒ σελ. 333

«Κρατώ πάντα στην τσέπη μου την αίσθηση του χιούμορ μου- διαθέσιμη ανά πάσα στιγμή», είπε ο γέροντας. «Που φυλάς τη δική σου;».

Όταν πηγαίνουμε για πρώτη φορά στις συγκεντρώσεις των ΕΠΑ, το τελευταίο πράγμα που σκεφτόμαστε είναι η αίσθηση του χιούμορ. Υπάρχει τόσος πολύς πόνος. Σε πολλές δυσλειτουργικές οικογένειες αυτό που μάς περάστηκε ως χιούμορ στην πραγματικότητα ήταν μία μορφή σαρκασμού. Για κάποιους που ήμασταν η μασκότ ή ο κλόουν στην πατρική μας οικογένεια η χρήση του χιούμορ ήταν η δεύτερη φύση μας. Όμως ήταν ο ρόλος που υποδυθήκαμε για να επιβιώσουμε.

Μερικές φορές η εκ νέου ανακάλυψη της αληθινής μας αίσθησης του χιούμορ αρχίζει στις συγκεντρώσεις των ΕΠΑ. Πολλές φορές προκαλείται γέλιο όταν λέγονται συγκεκριμένα πράγματα. Αυτό το γέλιο δεν στοχεύει στην γελιοποίηση· είναι η αναγνώριση μίας κοινής εμπειρίας που μάς ενώνει. Οι συνοδοιπόροι μας στο πρόγραμμα καταλαβαίνουν περί τίνος πρόκειται.

Η ανάρρωσή μας ευδοκιμεί όταν είμαστε ανοιχτοί στην αίσθηση του χιούμορ μας. Ανακαλύπτουμε ότι το γέλιο μπορεί να είναι ένα θαυμάσιο εργαλείο στην εργαλειοθήκη μας. Μπορούμε να παρακολουθήσουμε αστείες ταινίες ή βιντεάκια στο διαδίκτυο για να ενθαρρύνουμε το γέλιο μας. Είναι θαυμάσιο να κάνουμε το υγιές χιούμορ μέρος της θεραπευτικής διαδικασίας.

Σήμερα θα κρατήσω ανοιχτή την καρδιά μου στα πράγματα που με κάνουν να γελάω. Το γέλιο μού φέρνει χαρά και κάνει τα πάντα καλύτερα. Η ζωή είναι ωραία!