«Αναζητούσαμε την επιδοκιμασία και στην πορεία χάσαμε τη δική μας ταυτότητα». ΜΚΒ σελ. 11

«Μάλιστα Κύριε! Ό,τι θέλετε Κύριε! Οτιδήποτε μπορώ να κάνω για εσάς Κύριε!»

«Ίσως αν πλύνω τα πιάτα πιο γρήγορα, η μαμά δε θα πιει τόσο πολύ αυτό το Σαββατοκύριακο!»

«Θα φροντίσω τα μικρότερα αδέρφια να κάνουν ησυχία και τότε ο μπαμπάς δε θα θυμώσει τόσο πολύ».

Πολλοί νιώθουμε ότι πρέπει να πηγαίνουμε με τα νερά των άλλων για να μας συμπαθούν, για να μην μας χτυπήσει ο αλκοολικός, για να μην θυμώσουν οι άλλοι μαζί μας. Ως ενήλικα παιδιά γινόμαστε τόσο καλοί σε αυτό που καταλήγουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε εντάξει μόνο όταν έχουμε την επιδοκιμασία τους. Αυτοί οι άλλοι μπορεί να είναι αφεντικά, φίλοι, συνάδελφοι, σύζυγοι και παιδιά.

Στα ΕΠΑ αρχίζουμε να βλέπουμε αυτό το μοτίβο αναζήτησης της επιδοκιμασίας. Ως αποτέλεσμα πολλοί ανακαλύπτουμε ότι δεν ξέρουμε τι θέλουμε ή πώς να λάβουμε μία απόφαση για τον εαυτό μας. Μερικοί δεν μπορούμε καν να κατονομάσουμε το αγαπημένο μας χρώμα αλλά σίγουρα ξέρουμε τα αγαπημένα χρώματα των άλλων.

Καθώς αρχίζουμε να ανακαλύπτουμε τον εαυτό μας, μαθαίνουμε να διαχωρίζουμε την ιδέα μίας απλής πράξης ευγένειας από αυτήν της θυσίας του εαυτού μας με τρόπο που καταστρέφει την αυταξία μας. Αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε εντάξει και επιβεβαιώνουμε τον εαυτό μας για αυτό που είμαστε και όχι για αυτά που κάνουμε.

Σήμερα βλέπω ξεκάθαρα τη διαφορά ανάμεσα στην αναζήτηση της ψεύτικης επιδοκιμασίας και στο να προβώ σε μια καλή πράξη επειδή αυτό είναι το σωστό. Καθώς βιώνω την ανάρρωσή μου, είμαι ευγνώμων για αυτή τη συνειδητοποίηση.