«Έλα ξανά. Δουλεύει!» ΜΚΒ σελ. 565

Αυτό είναι ένα υπέροχο, απλό, παλιό σύνθημα που ακούμε στην ανάρρωση, αλλά τί σημαίνει; Στους νεοφερμένους ίσως να φαίνεται απλά σαν μία ωραία κοινοτυπία. Αλλά όσοι έχουμε κάποια εμπειρία στα ΕΠΑ γνωρίζουμε ότι σιγά-σιγά συμβαίνουν μικρά θαύματα καθώς εξακολουθούμε να πάμε στις συγκεντρώσεις.

Ίσως να παρατηρούμε τον εαυτό μας να σηκώνει πιο εύκολα το τηλέφωνο ή ίσως μιλάμε στους συνοδοιπόρους μας στο πρόγραμμα με ένα μεγαλύτερο αίσθημα ασφάλειας. Αρχίζουμε να νιώθουμε λιγότερο μόνοι ή μοναδικοί στον κόσμο. Νιώθουμε λιγότερη ντροπή στο να λέμε την ιστορία μας. Ξεκινάμε να δυσπιστούμε και να απαγκιστρωνόμαστε από τα μηνύματα που η οικογενειακή ασθένεια μάς έμαθε να ενσωματώνουμε. Καταλήγουμε να γνωρίζουμε ότι είμαστε αθώα παιδιά και ότι ο καθένας μας έχει μια Ανώτερη Δύναμη της δικής του κατανόησης. Αρχίζουμε να συγχωρούμε ειλικρινά τον εαυτό μας για λάθη που έχουμε κάνει. Κάνοντάς το αυτό συνειδητοποιούμε ότι παρόλο που έχουμε κάνει λάθη, δεν είμαστε λάθη.

Αυτά είναι μερικά από τα θαύματα που αρχίζουμε να βιώνουμε απλά με το να πάμε στις συγκεντρώσεις. Κάνουμε το δικό μας κομμάτι· η Ανώτερη μας Δύναμη κάνει το δικό της. Οι προσπάθειές μας αθροίζονται. Ένα αόρατο ζύγι συμπόνιας και όχι κριτικής αρχίζει να κλίνει προς το μέρος μας. Το σύνθημα «Έλα ξανά. Δουλεύει!» εννοεί αυτό που λέει. Θαύματα μπορούν να συμβούν και όντως συμβαίνουν σε αυτό το πρόγραμμα.

Σήμερα θα εμπιστευτώ ότι οι πράξεις μου στην ανάρρωση είναι αθροιστικές και τίποτα από όσα κάνω δεν πάει χαμένο. Σιγά-σιγά οι προσπάθειές μου αποδίδουν.