«Σκοπός των Δώδεκα Βημάτων των ΕΠΑ δεν είναι να ρίξουν το φταίξιμο στο γονιό ή στο πρόσωπο που μας φρόντιζε. Παρόλα αυτά ούτε το ενήλικο παιδί θα πρέπει να προστατεύει τους γονείς κατά τη διάρκεια της απογραφής». ΜΚΒ σελ. 109

Το να καταδικάζουμε τον εαυτό μας ή να εξαγριωνόμαστε μαζί του επειδή δεν κάναμε κάτι «σωστά» είναι κατάλοιπο από τη δυσλειτουργική παιδική μας ηλικία. Αυτή η συμπεριφορά προγραμματίστηκε μέσα μας. Στα ΕΠΑ μαθαίνουμε να το αλλάζουμε αυτό, επαναπρογραμματίζοντας τον εαυτό μας στο να είμαστε ευγενικοί τόσο με το παιδί όσο και με τον ενήλικα μέσα μας.

Όταν μπαίνουμε στον πειρασμό να προσκολλούμαστε στο να ρίχνουμε το φταίξιμο στους γονείς μας για οτιδήποτε πάει στραβά στη ζωή μας, μάς υπενθυμίζεται ότι το πρόγραμμα των ΕΠΑ δεν ασχολείται με το φταίξιμο. Επανεξετάζουμε το παρελθόν για να μάθουμε γιατί σκεφτόμαστε και λειτουργούμε με αυτόν τον τρόπο και για μάθουμε πώς να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης μας. Επιπλέον αναλαμβάνουμε την ευθύνη των πράξεών μας ως ενήλικες.

Καθώς πασχίζουμε να συγχωρέσουμε τους γονείς μας για να παραδώσουμε τη μνησικακία μας, αυτό δε σημαίνει ότι συγχωρούμε τις πράξεις τους. Μαθαίνουμε να συγχωρούμε το πρόσωπο διαχωρίζοντάς το από την πράξη. Η δυσλειτουργία είναι μια οικογενειακή ασθένεια η οποία μεταφέρεται από γενιά σε γενιά. Παρόλο που τους συγχωρούμε ίσως να είναι ακόμη απαραίτητο να απομακρυνθούμε από τους ανθρώπους που εξακολουθούν να μην είναι ασφαλείς.

Αναγνωρίζουμε από πού προέρχονται οι αυτο-καταστροφικές συμπεριφορές μας και μαθαίνουμε ότι δεν είναι απαραίτητο να μένουμε προσκολλημένοι σε αυτές. Αποδεχόμαστε ότι είμαστε άνθρωποι και ότι αναπόφευκτα θα κάνουμε λάθη. Όμως δεν είμαστε ούτε ήμασταν ποτέ οι ίδιοι ένα λάθος.

Σήμερα με τιμώ ως τον καλύτερο φίλο του εαυτού μου. Θα σταματήσω τον κύκλο της συναισθηματικής κακοποίησης που προκαλώ ο ίδιος στον εαυτό μου, η οποία πέρασε μέσα από τη δυσλειτουργία από γενιά σε γενιά.