«Με το να ερχόμαστε αντιμέτωποι με το φόβο μας απελευθερώνουμε κάποιες από τις πιο καταφανείς συμπεριφορές μας του χειρισμού, της παθητικο-επιθετικής συμπεριφοράς και της ψεύτικης ευγένειας». ΜΚΒ σελ. 40

Μεγαλώσαμε σε σπίτια όπου η αγάπη ήταν υπό όρους. Το πώς μας συμπεριφέρονταν εξαρτιόταν από τη δική μας συμπεριφορά. Πολλοί ήμασταν τόσο πολύ φοβισμένοι ότι θα τιμωρηθούμε ή θα εξοστρακιστούμε που μάθαμε να χειριζόμαστε τους άλλους γύρω μας. Μερικοί γίναμε πολύ καλοί στην παθητικο-επιθετική συμπεριφορά· μάθαμε να παίρνουμε αυτό που νομίζαμε ότι θέλαμε ή χρειαζόμασταν χωρίς να το ζητάμε άμεσα, αλλά με το να φοράμε μία ψεύτικη μάσκα.

Καθότι αυτοί ήταν μηχανισμοί επιβίωσης βασισμένοι στο φόβο, ως ενήλικες συνειδητοποιήσαμε ότι στην πραγματικότητα δεν παίρναμε αυτό που χρειαζόμασταν. Για ορισμένους τέτοια ήταν η ματαίωση από την αίσθηση ότι έπρεπε να λειτουργήσουμε κατ' αυτόν τον τρόπο που συχνά οδηγούμασταν σε έκρηξη και σε κάποια μορφή εθισμού για να επιβιώσουμε. Τελικά προσγειωνόμασταν σε ένα μέρος όπου δεν ξέραμε ποιοι ήμασταν πραγματικά.

Όταν απέτυχαν όλες οι στρατηγικές μας, όσοι είμαστε «τυχεροί» βρήκαμε το δρόμο για μία συγκέντρωση των ΕΠΑ. Εδώ είναι που αρχίζουμε να αντιμετωπίζουμε τους βαθύτερους φόβους μας και μαθαίνουμε πώς να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας. Αρχίζουμε να σχετιζόμαστε με τους άλλους με έναν υγιή τρόπο. Ναι, είναι δύσκολο να αλλάξουμε τις βαθιά ριζωμένες συνήθειες, αλλά γνωρίζουμε ότι είναι εφικτό. Βλέπουμε συνοδοιπόρους γύρω μας να το κάνουν.

Σήμερα αν μπω στον πειρασμό να χειριστώ άλλους με παλιές συμπεριφορές, θα θυμίσω στον εαυτό μου ότι είμαι ικανός για νέα, υγιή συμπεριφορά που προάγει τη ζωή.