«Είμαστε εξαρτημένες προσωπικότητες που μας τρομοκρατεί η ιδέα της εγκατάλειψης και θα κάνουμε οτιδήποτε για να διατηρήσουμε μία σχέση προκειμένου να μη βιώσουμε οδυνηρά συναισθήματα εγκατάλειψης τα οποία νιώσαμε κατά τη συμβίωσή μας με άρρωστους ανθρώπους που δεν ήταν ποτέ συναισθηματικά παρόντες για εμάς». ΜΚΒ σελ. 17

Παραμέναμε σε σχέσεις που είχαν πεθάνει πριν από χρόνια. Ντρεπόμασταν που δεν μπορούσαμε να υποστηρίξουμε τον εαυτό μας, αλλά λέγαμε ότι τουλάχιστο είχαμε κάποιον. Ήταν σαν ένα τρενάκι του λούνα παρκ - τα πράγματα πήγαιναν χειρότερα, μετά καλύτερα και στη συνέχεια ακόμη χειρότερα από πριν. Πέφταμε όλο και πιο βαθιά σε μια σκοτεινή τρύπα χωρίς πάτο και τελείωνε ο χρόνος μας.

Σήμερα εισπνέουμε το ζωηρό δροσερό αέρα της ανακάλυψης υπό το ζεστό φως των ΕΠΑ. Επιλέγουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας και τους άλλους επειδή αυτό έχει γίνει συνήθεια για μας μέσα από τη δουλειά μας με τα Βήματα και την υγιή δέσμευση με το πρόγραμμα που μας καθοδηγεί μέσα από τις άλλοτε σκοτεινές πλευρές της ζωής μας. Δεν κρυβόμαστε από κανέναν.

Είμαστε ζωντανοί, πλήρεις και λογικοί και μας αρέσει. Αν κάποιος θέλει να μας αφήσει, τον αφήνουμε να φύγει. Στα ΕΠΑ έχουμε μάθει ότι δεν μπορούμε να κάνουμε για τους άλλους αυτό που οι ίδιοι δε θα κάνουν για τον εαυτό τους. Όταν αφήνουμε τα πράγματα να πεθάνουν, δημιουργείται χώρος για περισσότερη αγάπη και νέα ανάπτυξη. Γιορτάζουμε το παλιό και το καινούριο, βλέποντας τη σύνδεσή τους με την πνευματική μας υγεία.

Σήμερα θα κάνω τη δουλειά για να θεραπεύσω το παρελθόν μου και θα μάθω να εστιάζω στα υγιή πράγματα που έχω αρχίσει να βιώνω. Θα το παραδώσω και θα κάνω χώρο στην Ανώτερή μου Δύναμη.