«Οι προσπάθειές μας να ελέγχουμε φέρουν πνευματικό θάνατο στη σχέση με τον εαυτό μας και τους άλλους». ΜΚΒ σελ. 41

Πόσες μορφές ελέγχου υπάρχουν; Μπαίνοντας στα δωμάτια ανάρρωσης, ανακαλύπτουμε ότι υπάρχουν σχεδόν τόσες μορφές όσες και οι άνθρωποι.

Μα δεν επιχειρούν όλοι οι άνθρωποι να ελέγχουν τους άλλους; Ναι, αλλά όχι με την ένταση που εμφανίζεται στα ενήλικα παιδιά.

Ως παιδιά δεν είχαμε κανέναν έλεγχο στην πατρική μας οικογένεια. Όταν μας περιέβαλε το χάος και απειλούσε τη σωματική, συναισθηματική και πνευματική μας ευημερία, μπορούσαμε μόνο να συρρικνωνόμαστε απέναντι στις δυνάμεις που προκαλούσαν την κακοποίηση.

Η σχεδόν μανιώδης ανάγκη πολλών από εμάς να ελέγχουμε τους άλλους, πηγάζει από το ότι ήμασταν αυτά τα κακοποιημένα παιδιά. Φοβόμαστε ότι αν σε οποιαδήποτε στιγμή παραδώσουμε τα ηνία και επιτρέψουμε στους άλλους να πάρουν τον έλεγχο, η ιστορία θα επαναληφθεί και θα ξαναγίνουμε εκείνα τα πεντάχρονα παιδιά που κρυβόντουσαν πίσω από τον καναπέ.

Αυτό βοηθά να εξηγήσουμε γιατί κάνουμε ό,τι μπορούμε για να διατηρήσουμε τον έλεγχο στο περιβάλλον μας ή την ψευδαίσθηση του ελέγχου. Και προσπαθούμε να το κρύψουμε αυτό λέγοντας πράγματα όπως: «Απλά νοιάζομαι για το καλό όλων».

Στα ΕΠΑ μαθαίνουμε ότι ο έλεγχος καθοδηγείται από το φόβο και μαθαίνουμε να αντιμετωπίζουμε τους φόβους μας. Βγάζουμε το πεντάχρονο παιδί από πίσω από τον καναπέ και ξαναγινόμαστε ο γονιός του εαυτού μας με αγάπη και στοργή.

Σήμερα θα αντιμετωπίσω τους φόβους μου με τη βοήθεια των συνοδοιπόρων μου στο πρόγραμμα και θα ελευθερωθώ από την ανάγκη μου να ελέγχω τους άλλους.