«Ως παιδί αν σε είχαν αγγίξει, χαϊδέψει, εξαναγκάσει να προβείς σε σεξουαλικές πράξεις, αν σου είχαν ζητήσει να προβείς σε σεξουαλικές πράξεις ή να παρακολουθήσεις σεξουαλικές πράξεις, δεν ήταν δικό σου το φταίξιμο ανεξάρτητα από τις συνθήκες ή από το τι ειπώθηκε από τον ενήλικα ή τον έφηβο που σε κακοποίησε». ΜΚΒ σελ. 174

Πολλοί προήλθαμε από σεξουαλικά «φορτισμένα» σπίτια. Αν γονείς μας έκαναν σεξ μπροστά στα μάτια μας, γίναμε κομμάτι της σεξουαλικής τους ζωής. Ίσως την ώρα του μεσημεριανού να μας εξανάγκασαν να τους ακούμε να μιλάνε για το σεξ λες και δεν ήταν και τόσο μεγάλο θέμα πια. Ίσως να είχαμε γίνει κομμάτι των εξωσυζυγικών τους σχέσεων, όταν μάλωναν για αυτές μπροστά μας και όταν μιλούσαν για αυτές ο ένας πίσω από την πλάτη του άλλου.

Ίσως να είχαμε νιώσει υπεύθυνοι για όλα αυτά. Η νεότητα και η σεξουαλικότητά μας κλαπήκαν από εμάς, επειδή δεν μπορούσαμε να προστατεύσουμε τον εαυτό μας. Πριν να συνειδητοποιήσουμε καν ότι είχαμε πληγωθεί, τα λόγια τους εμποτίστηκαν μέσα μας. Στην προσπάθειά μας να βγάλουμε νόημα με όλα αυτά που είχαμε ακούσει, νιώσει και εκτεθεί ίσως να πειραματιστήκαμε με άλλα παιδιά. Αλλά στη συνέχεια εδραιώθηκε η ντροπή. Ακόμη κι έτσι, μας ήταν δύσκολο να σταματήσουμε να νιώθουμε έξαψη όταν μας έδιναν προσοχή. Παρόλο που δε νιώθαμε καλά με αυτό, ξέραμε ενστικτωδώς ότι ήταν ένας τρόπος που θα μπορούσαμε να πάρουμε αγάπη.

Μέσα από τα ΕΠΑ μαθαίνουμε πως ό,τι κι αν μας συνέβη, σήμερα ξέρουμε ότι δεν είμαστε μόνοι και ότι ήταν δικό μας φταίξιμο.

Σήμερα θα αναγνωρίσω τα έντονα συναισθήματα που συνδέονται με την εμπειρία οποιασδήποτε σεξουαλικής κακοποίησης. Θα με αποτρέψω από το να αναλάβω την ευθύνη για αυτό που μου συνέβη.