«Το να είμαι σε μια συγκέντρωση Δώδεκα Βημάτων των ΕΠΑ ήταν σαν να είμαι σε ένα μέρος όπου καθόμουν με άλλους που με ήξεραν πραγματικά χωρίς να χρειαστεί να μιλήσω». ΜΚΒ σελ. xviii

Το μόνο που γνωρίζαμε ήταν ότι οι ζωές μας δε λειτουργούσαν. Εν μέσω της δυσλειτουργίας βρήκαμε τη δύναμη να αναζητήσουμε βοήθεια. Μας είπαν ότι η παιδική μας ηλικία εξακολουθούσε να μας επηρεάζει και ότι ίσως το πρόγραμμα των ΕΠΑ να ήταν μια καλή ιδέα. Έτσι κάναμε ένα άλμα πίστης και πήγαμε στην πρώτη μας συγκέντρωση στα ΕΠΑ.

Σχεδόν αμέσως και χωρίς να ξέρουμε πραγματικά τί αφορούσε αυτή η ομάδα, νιώσαμε μία αίσθηση παρηγοριάς. Αρχίσαμε να ακούμε αυτά που έλεγαν οι άλλοι· ήταν σαν να μας ήξεραν χωρίς πράγματι να μας γνωρίζουν. Καταλήξαμε να συνειδητοποιήσουμε ότι όλοι είχαμε κοινά χαρακτηριστικά ως αποτέλεσμα της ανατροφής μας σε δυσλειτουργική παραφροσύνη. Ξέραμε ότι είχαμε φτάσει σε μια πιθανή λύση για το ότι συχνά νιώθαμε μόνοι και διαφορετικοί.

Ανακαλύψαμε ότι αυτή η διαδικασία ανάρρωσης μάς έδειξε πώς να ωριμάζουμε από μέσα προς τα έξω και ξέραμε ότι ήμασταν στο σωστό μονοπάτι. Βρήκαμε μεγάλη ανακούφιση στη γνώση ότι τα 12 Βήματα μάς καθοδηγούσαν σε πνευματική ανάρρωση και ωρίμανση. Τα ΕΠΑ μάς βοηθούσαν να βγούμε από την απομόνωση, το φόβο και το αδιέξοδο.

Σήμερα θα θυμηθώ το αίσθημα ασφάλειας που βρίσκω στις συγκεντρώσεις μου. Ξέρω ότι δεν είμαι πια μόνος.