«Αν και μαστιγωθήκαμε συναισθηματικά διατηρήσαμε την ελπίδα μας ότι μια νέα σχέση, μία νέα δουλειά ή μια μετακόμιση θα ήταν η θεραπεία, αλλά ποτέ δεν ήταν». ΜΚΒ σελ. 334

Δίναμε τα πάντα στους άλλους ανθρώπους. Ήμασταν εκπαιδευμένοι για κάτι τέτοιο. Το ποιοι είμαστε ως άνθρωποι, οι ελπίδες και τα όνειρά μας, δεν ήταν σημαντικά.

Εξακολουθούσαμε να βρισκόμαστε σε παλιές καταστάσεις με διαφορετικά πρόσωπα. Μετακομίζαμε σε μια νέα πόλη για να ξεφύγουμε από τους μπελάδες, αλλάζαμε δουλειές και τερματίζαμε σχέσεις. Αλλά οι γονείς μας εξακολουθούσαν να εμφανίζονται με διαφορετικές μορφές ή υπήρξε εκείνη η καταστροφική σχέση που είχαμε με τον θείο μας ή την αδερφή μας, που εμφανίζονταν με άλλη μορφή.

Ορισμένες συγκεντρώσεις των ΕΠΑ χρησιμοποιούν αυτήν την εκδοχή της Προσευχής της Γαλήνης:

Ανώτερη Δύναμη χάρισέ μου τη γαλήνη

να αποδέχομαι τους ανθρώπους που δεν μπορώ να αλλάξω

το κουράγιο να αλλάζω τον μοναδικό που μπορώ                     

και τη σοφία να γνωρίζω ότι αυτός είμαι εγώ.

Πονάει όταν αρχίζουμε να βγαίνουμε από την άρνηση, αλλά δεν πονάει για πάντα. Στηριζόμαστε στο πρόγραμμά μας και στην Ανώτερή μας Δύναμη. Μαθαίνουμε να φροντίζουμε εκείνα τα κομμάτια μας που χρειάζονται προσοχή για να ωριμάσουν. Φέρνουμε φως εκεί που υπάρχει σκοτάδι, ακτινοβολώντας την αγάπη του σύμπαντος πάνω σε εκείνα τα πληγωμένα κομμάτια μας που εξακολουθούν να κρύβονται μέσα μας. Θέλουν να βγουν από την κρυψώνα για να πουν τις ιστορίες τους και να θεραπευτούν.

Σήμερα, με τη βοήθεια της Ανώτερης μου Δύναμης, θα εστιάσω στον εαυτό μου για να βρω τη λύση που θα με αποτρέψει από την επανάληψη των μοτίβων του παρελθόντος.