«Μέσα από την ανάρρωση συνειδητοποιούμε ότι οι εμπειρίες της παιδικής μας ηλικίας έχουν σημαντική πνευματική αξία. Συνειδητοποιούμε ότι μπορούμε να βοηθήσουμε τον εαυτό μας και άλλους». ΜΚΒ σελ. 334

Στα ΕΠΑ το ταξίδι της επιστροφής μας στο τραύμα της παιδικής μας ηλικίας δεν είναι ανώδυνο. Για ορισμένους η ένταση των συναισθημάτων ίσως να είναι μεγαλύτερη τώρα από ότι τότε, επειδή ως παιδιά δε μας επιτρεπόταν να νιώσουμε ή να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας. Ενήλικες πλέον και πριν ξεκινήσουμε αυτό το ταξίδι, οι περισσότεροι δεν επιτρέπαμε στον εαυτό μας να βιώσει την ανισχυρότητα και την ευαλωτότητα που είναι απαραίτητες για να επουλώσουμε τις πληγές μας.

Στις πρώτες μέρες της ανάρρωσής μας αν κάποιος μας έλεγε ότι μια μέρα θα βρίσκαμε αξία στις εμπειρίες της παιδικής μας ηλικίας, πολλοί ίσως να αμφιβάλλαμε γι' αυτό. Ορισμένοι αποφεύγαμε αυτό το ταξίδι επειδή νομίζαμε ότι αν ποτέ ξεκινούσαμε να κλαίμε δε θα μπορούσαμε να σταματήσουμε. Αλλά γίναμε πρόθυμοι, έχοντας πίστη στην Ανώτερή μας Δύναμη και δύναμη από τους συνοδοιπόρους μας στο πρόγραμμα.

Η καθοδήγηση των Βημάτων και η υποστήριξη άλλων ΕΠΑ μάς βοήθησε να απελευθερώσουμε τον πόνο του παρελθόντος μας. Το μοίρασμα των εμπειριών μας μάς βοήθησε να δούμε την πνευματική αξία σε αυτό που ανακαλύπταμε, όχι μόνο για τον εαυτό μας αλλά και για την ελπίδα που προσφέραμε σε άλλα ενήλικα παιδιά σε ανάρρωση.

Σήμερα γνωρίζω μέσα από την προθυμία μου να μοιραστώ το ταξίδι μου βοηθάω κυρίως τον εαυτό μου αλλά και άλλους να καταλάβουμε ότι αυτό το ταξίδι είναι πνευματικό. Τώρα μπορώ να συμφιλιωθώ με το παρελθόν μου και να ζήσω με γαλήνη.