«Θα μας είναι ευκολότερο να θέσουμε υγιή όρια και περιορισμούς». ΜΚΒ σελ. 591

Όταν ήμασταν παιδιά, η ακεραιότητά μας κατακρεουργήθηκε. Στο πατρικό μας σπίτι σπάνια σεβόντουσαν τα σωματικά, ψυχολογικά, κοινωνικά και πνευματικά μας όρια. Ως αποτέλεσμα αυτών των συνθηκών δε μάθαμε να τιμούμε τα δικά μας όρια ή και εκείνα των άλλων. Εάν μεγαλώσαμε σε ένα σπίτι όπου διαρκώς μας προσέβαλαν και κανείς δεν αναλάμβανε την ευθύνη, ίσως να προσβάλαμε και εμείς άλλους και να το θεωρούσαμε ως κάτι φυσιολογικό.

Μέσα από τις συγκεντρώσεις των ΕΠΑ συνερχόμαστε. Μαθαίνουμε για το σεβασμό των ορίων στην πρώτη μας συγκέντρωση, όταν παρατηρούμε τον κανόνα της αποφυγής του «διαλόγου κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης». Αυτό το υγιές όριο επιτρέπει στον καθένα μας να εκφράσουμε την αλήθεια μας χωρίς σχόλια, κριτική ή καθησυχαστική συμπεριφορά. Καθώς συνεχίζουμε να πηγαίνουμε στις συγκεντρώσεις και να μοιραζόμαστε τις εμπειρίες μας, ίσως ανακαλύψουμε και άλλα επίπεδα προσβλητικής συμπεριφοράς στα οποία ακόμα επιδιδόμαστε.

Μέσα από τα Βήματα ανακαλύπτουμε πώς παραβιάστηκαν τα όρια της παιδικής μας ηλικίας. Από εκεί κινούμαστε προς την αναγνώριση του πώς μας επηρεάζουν αυτές οι παραβιάσεις σήμερα. Επανατοποθετούμε υγιή εσωτερικά και εξωτερικά όρια με το να ξαναγινόμαστε οι στοργικοί γονείς του εαυτού μας, Αρχίζουμε να αποκαθιστούμε την ακεραιότητά μας γνωστοποιώντας στους άλλους - ακόμη και στα πρόσωπα εξουσίας - τους υγιείς περιορισμούς που βάζουμε στη ζωή μας.

Σήμερα θα τιμήσω τα υγιή όρια στις συγκεντρώσεις των ΕΠΑ. Θα τα χρησιμοποιήσω ως εφαλτήριο για να αναγνωρίσω τις θαμμένες μνήμες και συναισθήματα της παιδικής μου ηλικίας. Μαθαίνω να θέτω όρια με ακεραιότητα.