«Μέσα από τη συναισθηματική νηφαλιότητα, το να ξαναγίνουμε ο στοργικός γονιός του εαυτού μας γίνεται πραγματικότητα στη ζωή μας». ΜΚΒ σελ. 265

Το πρόγραμμά μας, μάς καλεί να αναγνωρίσουμε την αλήθεια μέσα μας. Μία εναρκτήρια αλήθεια είναι ότι οι οικογένειές μας, μέσα στην ημιτελή πνευματική τους κατάσταση, διέφθειραν τον τρόπο σκέψης μας. Ως μικρά παιδιά, τα μοναδικά πρόσωπα που μπορούσαμε να σχετιστούμε «για να δούμε πώς ήταν ο κόσμος» γύρω μας, ήταν τα πρόσωπα της οικογένειάς μας.

Συχνά αυτό είχε ως συνέπεια μία σειρά από δυσλειτουργικές πεποιθήσεις, όπως: «Μπορώ και μόνος μου», «Είμαι πολύ περήφανος για να δεχτώ βοήθεια από οποιονδήποτε», «Είμαστε τόοοοοοοσο πολύ καλύτεροι από αυτούς». Αυτό μάς οδήγησε σε μία ψευδή αίσθηση ανεξαρτησίας ή ακόμα και ανωτερότητας που τόσο αποτελεσματικά μας απομάκρυνε από την πρόσβαση και χρήση πολύτιμων πληροφοριών.

Ως ενήλικες ζήσαμε με αυτόν τον διεφθαρμένο τρόπο σκέψης σε μια διαρκή κατάσταση σύγχυσης και άρνησης, αδυνατώντας να παραδεχτούμε ότι χρειαζόμασταν βοήθεια και να εμπιστευτούμε τον οποιονδήποτε.

Όταν βρίσκουμε ανάρρωση στα ΕΠΑ, ανακαλύπτουμε ότι μπορούμε να ξαναγίνουμε οι στοργικοί γονείς του εαυτού μας. Μαθαίνουμε να βλέπουμε την αλήθεια για τους γονείς μας με έναν μη επικριτικό τρόπο, κάτι που μας βοηθάει να αποδεχτούμε πρώτα όλα τα θετικά που μας μεταβίβασαν. Κατόπιν, χωρίς θυμό ή μνησικακία, απορρίπτουμε με αποφασιστικότητα το δυσλειτουργικό τρόπο σκέψης τους. Είμαστε τώρα ελεύθεροι να χαράξουμε τη δική μας πορεία συμπεριφορικής, πνευματικής και συναισθηματικής νηφαλιότητας.

Σήμερα θα επικεντρωθώ στο να χρησιμοποιήσω όλα όσα έχω μάθει στα ΕΠΑ για να με βοηθήσουν να ξαναγίνω ο στοργικός γονιός του εαυτού μου. Επιλέγω την πνευματική και συναισθηματική νηφαλιότητα.