«Κάθε φορά που κρίναμε ανελέητα τον εαυτό μας για συνηθισμένα λάθη, υπήρξε απώλεια». ΜΚΒ σελ. 199

Πολλοί που μεγαλώσαμε σε δυσλειτουργικές οικογένειες λάβαμε το μήνυμα ότι δεν υπάρχει περιθώριο για λάθη. Ίσως να ανατραφήκαμε από ελεγκτικούς γονείς που περίμεναν από εμάς τελειότητα. Εάν κάναμε λάθη, μας γινόταν παρατήρηση ή δεχόμασταν ακόμη και κακοποίηση. Δε μας επιτρεπόταν να είμαστε παιδιά και να μαθαίνουμε από τα λάθη μας, ούτε διδαχτήκαμε ότι τα λάθη είναι κομμάτι της ανθρώπινης φύσης.

Εσωτερικεύσαμε αυτήν την κριτική. Ακόμη και αφότου φύγαμε από το πατρικό μας σπίτι, μαστιγώναμε τον εαυτό μας όταν κάναμε λάθη. Οι διαρκώς επαναλαμβανόμενες σκέψεις εξακολουθούσαν να τρέφουν ένα λανθάνον άγχος μέσα μας, του τύπου: «Φοβάμαι ότι θα βρω τον μπελά μου. Φοβάμαι ότι θα με τσακώσουν». Ορισμένοι ντρεπόμασταν τόσο πολύ για τα λάθη μας που για να τα καλύψουμε λέγαμε ψέματα ή ξεγελούσαμε τους άλλους. Ίσως ακόμη να προσπαθήσαμε να μουδιάσουμε τον εαυτό μας για να μη νιώθουμε άγχος με το να ενδίδουμε σε εθιστικές ή ψυχαναγκαστικές συμπεριφορές.

Όταν αγκαλιάζουμε την ανάρρωση του προγράμματος των ΕΠΑ, ανακαλύπτουμε ότι μπορούμε να αποκαλύψουμε τις ατέλειές μας σε μία υποστηρικτική αδελφότητα. Μπορούμε να μοιραστούμε ανοιχτά ιστορίες για πράγματα που συνηθίζαμε να κρύβουμε και να δεχτούμε στοργική αποδοχή. Όταν ακούμε κάποιον άλλον να μοιράζεται, ξέρουμε ότι δεν είμαστε μόνοι. Όταν δουλεύουμε τα Βήματα βιώνουμε ένα αίσθημα ελευθερίας και αγαλλίασης.

Σήμερα θα αναγνωρίσω ένα λάθος που έκανα και για το οποίο με έκρινα αυστηρά. Θα το μοιραστώ τουλάχιστον με έναν άνθρωπο που εμπιστεύομαι και από τον οποίο εισπράττω άνευ όρων αποδοχή.