«Καθώς συζητούσαμε για τη σύγκρουση των προσωπικοτήτων, συνειδητοποίησα ότι αντιδρούσα στη γλώσσα του σώματος του συναδέλφου μου ο οποίος υποσυνείδητα μου θύμιζε τον βάναυσο αλκοολικό πατριό μου». ΜΚΒ σελ. 425

Μερικές φορές δεν ακούμε καν τις λέξεις. Ένα άγριο βλέμμα ή μία στάση του σώματος που μας υπενθυμίζει την παιδική μας ηλικία είναι αρκετή για να μας οδηγήσει στο φόβο και το ντρόπιασμα. Μάθαμε να αντιδρούμε με αυτόν τον τρόπο από τα πρόσωπα που μας φρόντιζαν και νιώθαμε ότι για να ικανοποιηθούν οι βασικές μας ανάγκες έπρεπε να τους καθησυχάζουμε. Κατά τη διάρκεια μερικοί κακοποιηθήκαμε σεξουαλικά ή φάγαμε ξύλο. Σε εκείνον τον κόσμο δεν είχαμε καμία εναλλακτική. Ήμασταν παγιδευμένοι.

Αλλά τώρα είμαστε ενήλικες που μπορούμε να φροντίζουμε τον εαυτό μας. Όταν νιώθουμε φόβο και ντρόπιασμα που προέρχονται από τις πράξεις κάπου άλλου, είτε είναι στο χώρο εργασίας είτε κάπου αλλού, πλέον δεν παίζουμε αυτό το παιχνίδι. Ξεκινάμε να αφήνουμε τους άλλους να είναι υπεύθυνοι για αυτά που λένε, κάνουν και νιώθουν· απαγκιστρωνόμαστε από τα μη λεκτικά μηνύματα. Όποτε είναι ασφαλές κάνουμε ερωτήσεις. «Φαίνεσαι αναστατωμένος. Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να συζητήσουμε;». Πλέον δεν προσποιούμαστε ούτε προσπαθούμε να χειριστούμε ανθρώπους και καταστάσεις. Αν η κατάσταση είναι επικίνδυνη, απομακρυνόμαστε και πάμε εκεί όπου μας φροντίζουν και μας αγαπούν. Πλέον δεν ελεγχόμαστε από άλλους. Διεκδικούμε τη δύναμή μας ως μία πράξη αγάπης για τον εαυτό μας.

Σήμερα θα κατέχω τη δύναμή μου. Αν οι άλλοι φαίνονται γκρινιάρηδες ή απρόσιτοι, θα το αφήσω αυτό να μείνει μέσα τους και δε θα το κάνω δικό μου ούτε θα προσπαθήσω να το διορθώσω.