«Πιστεύουμε ότι κάτι δεν πάει καλά με μας παρόλο που δεν μπορούμε να εκφράσουμε τί είναι αυτό. Με αυτήν την πεποίθηση μπορούμε να περάσουμε την ενήλική μας ζωή μέσα στη σιωπηλή αυτό-καταδίκη και αυτό-αμφισβήτηση σαν αυτή να είναι μια φυσιολογική πορεία της ζωής». ΜΚΒ σελ. 30

Όταν ήρθαμε στα ΕΠΑ οι περισσότεροι είχαμε δοκιμάσει διαφορετικές προσεγγίσεις για να αλλάξουμε που ίσως μας βοήθησαν να κινηθούμε λίγο προς τα εμπρός, αλλά η υποβόσκουσα ταλαιπωρία και αυτο-αμφισβήτηση επέμεναν. Γνωρίζαμε τα μοτίβα μας, αλλά δεν ξέραμε πώς να τα σταματήσουμε.

Ήταν βολικό να πιστεύουμε ότι κάτι πήγαινε στραβά με μας που δεν μπορούσαμε να το σταματήσουμε. Νομίζαμε ότι ήμασταν καταδικασμένοι σε αυτήν την μοίρα και μέσα σε αυτήν την απελπισία μας οδηγηθήκαμε σε εθιστικές και δυσλειτουργικές συμπεριφορές που διαιωνίστηκαν. Αυτό συνέβαλλε στο να νιώθουμε μόνοι και απομονωμένοι, να φοβόμαστε να βγούμε από την κρυψώνα και να εκθέσουμε τις βασικές αιτίες για τις οποίες ντρεπόμασταν τόσο πολύ.

Αν είμαστε αρκετά τυχεροί και θαρραλέοι να εφαρμόσουμε την ανάρρωση των ΕΠΑ, ξεκινάμε να αναδυόμαστε από την κατάρα αυτών των επώδυνων σκέψεων. Αισθανόμαστε αναλαμπές ελπίδας και υπόσχεσης ότι υπάρχει τρόπος να σταματήσουμε την επανάληψη αυτών των επώδυνων μοτίβων. Με το να μοιραζόμαστε την αλήθεια μας με άλλα ΕΠΑ σε ένα ασφαλές και συμπονετικό περιβάλλον μπορούμε να σταματήσουμε την αυτοκαταδίκη και την αυτο-αμφισβήτηση. Ανακαλύπτουμε ότι δεν είμαστε μόνοι· και άλλοι έχουν νιώσει την ίδια αυτοκαταδίκη και αυτό-αμφισβήτηση. Αυτό μάς βοηθά να απελευθερωθούμε. Αρχίζουμε να χτίζουμε γέφυρες που βοηθούν να ανοιχτούμε σε μια νέα ελευθερία και αγάπη για τον εαυτό που τελικά είναι αυτό που λαχταρούσαμε.

Σήμερα θα εξακολουθώ να είμαι ειλικρινής για την αυτo- αμφισβήτησή μου και θα έχω το κουράγιο να πω την ιστορία μου. Θα θυμάμαι ότι δεν είμαι μόνος σε αυτό το ταξίδι.