«Πολλά ενήλικα παιδιά βρίσκουν τα ΕΠΑ και βρίσκουν ανάρρωση. Ορισμένα φαίνεται να τα πάνε καλά μέχρι που επιδίδονται σε εθισμούς όπως ναρκωτικά, αλκοόλ, φαγητό, τζόγο ή ψυχαναγκαστική σπατάλη χρημάτων». ΜΚΒ σελ. 69

Όταν ξεκινήσαμε να πηγαίνουμε στις συγκεντρώσεις των ΕΠΑ, ίσως να ακούσαμε λέξεις που πυροδοτούσαν πόνο, σύγχυση και ελπίδα - ένα μπερδεμένο μίγμα συναισθημάτων. Νιώσαμε απειλή από αυτό το νέο χάος μέσα μας, επειδή είχαμε ζήσει μια μουδιασμένη ζωή για πολύ καιρό.

Ίσως να μάς ήταν δύσκολο να ακούμε τα μοιράσματα των άλλων· ο πόνος που μας προκαλούσαν έμοιαζε δυσβάσταχτος. Σύντομα ίσως να μην μπορούσαμε να βρούμε χρόνο για τις συγκεντρώσεις. Ίσως να στραφήκαμε σε έναν παλιό «φίλο» όπως το αλκοόλ, το φαγητό, τα ναρκωτικά, την τηλεόραση ή σε μία άλλη συμπεριφορά μουδιάσματος για να ησυχάσουμε τις σκέψεις και τα συναισθήματα που είχαν ξυπνήσει. Αλλά κάτι είχε αλλάξει: η «χρήση» δε μας έδινε την ίδια αίσθηση όπως παλιά, γιατί τώρα γνωρίζαμε ότι υπήρξε ένας καλύτερος τρόπος.

Όντες μπερδεμένοι και μόνοι επιστρέψαμε σε μία συγκέντρωση. Παραδεχτήκαμε ότι νιώθαμε ταραχή απλά με το να καθόμαστε ακίνητοι και να ακούμε, επειδή νιώθαμε πάρα πολλά και το να νιώθουμε ήταν τρομακτικό. Οι φίλοι μας μάς είπαν ότι δεν ήμασταν μόνοι και ότι μερικές φορές γίνεται πιο δύσκολο μέχρι να γίνει πιο εύκολο. Μας υποσχέθηκαν ότι αν εξακολουθούσαμε να πηγαίνουμε στις συγκεντρώσεις, να μοιραζόμαστε, να ακούμε και να δουλεύουμε το πρόγραμμα, όντως θα βελτιωνόταν η κατάσταση στην πορεία.

Είχαν δίκιο! Λαμβάνοντας καθοδήγηση από την Ανώτερή μας Δύναμη βρίσκουμε απαντήσεις μέσα μας και αρχίζουμε να εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας και τον εσωτερικό στοργικό γονιό μας. Επιτέλους μαθαίνουμε να παρηγορούμε το Εσωτερικό μας Παιδί.

Σήμερα αν δυσκολέψουν τα πράγματα, θα καθίσω κάτω, θα αναπνεύσω και θα αναζητήσω τη δύναμη και τη σοφία του προγράμματος. Θα θυμηθώ ότι δεν είμαι μόνος.