«Μαθαίνουμε να ξαναγινόμαστε ο γονιός του εαυτού μας με τρυφερότητα, χιούμορ, αγάπη και σεβασμό». ΜΚΒ σελ. 590

Ίσως να μεγαλώσαμε πιστεύοντας ότι ορισμένοι άνθρωποι ξέρουν απλά πώς να αγαπήσουν καλύτερα από άλλους. Ίσως να θαυμάζαμε κάποιον διάσημο που φαινόταν να έχει μια βαθιά, ουσιαστική σχέση με την ερωτική του σύντροφο.

Στις συγκεντρώσεις όταν ακούμε τις αλήθειες μας να τραγουδιούνται από τη φωνή κάποιου άλλου, επιβεβαιώνεται ότι δεν είμαστε εκτρώματα· είμαστε απλά άνθρωποι, ούτε καλύτεροι ούτε χειρότεροι από το πρόσωπο που κάθεται δίπλα μας. Και ως άνθρωποι μπορούμε να ξαναγίνουμε γονείς εκείνου του κομματιού μας που παραμερίστηκε. Δεν είμαστε «ολοκληρωμένα προϊόντα». Μπορούμε να δώσουμε και να λάβουμε αυτό το «πράγμα» που μας προκαλεί σύγχυση και ονομάζεται αγάπη.

Αυτό που ακούμε από τις φωνές των άλλων και αντικρίζουμε στα μάτια τους είναι ότι αξίζουμε. Η «μουσική» που συνθέτουμε όλοι μαζί έχει νόημα. Μέσα από την αναγνώριση ότι δεν είμαστε μόνοι όταν «τραγουδάμε» ο ένας στον άλλον, επιβεβαιώνεται η αξία μας. Το τραγούδι μας, παρόλο που είναι δικό μας και έχει κομμάτια που είναι αποκλειστικά δικά μας, δεν είναι άγνωστο σε άλλα ΕΠΑ.

Στην πραγματικότητα, το τραγούδημα της αλήθειας στις συγκεντρώσεις μας είναι μία έκφραση της ανά μεταξύ μας αγάπης. Αυτό που μπορούμε να μάθουμε να νιώθουμε, μπορούμε επίσης να το μοιραστούμε με το Εσωτερικό μας Παιδί.

Σήμερα θα διδάξω στο Εσωτερικό μου Παιδί να μου τραγουδά την αλήθεια χωρίς φόβο και να εμπιστεύεται ότι η αληθινή αγάπη απαιτεί δέσμευση.