«Η αναζήτησή μας για το θρήνο/απώλεια μπορεί να ξεκινήσει θέτοντας το εξής ερώτημα: "Τί πήρα από τη δυσλειτουργική μου οικογένεια και τί θα μπορούσα να είχα πάρει από στοργικούς γονείς υπό τις ίδιες συνθήκες;"». ΜΚΒ σελ. 204

Μεγαλώσαμε με προσδοκίες φυσιολογικής, υποστηρικτικής συμπεριφοράς, αλλά οι προσδοκίες μας δεν ικανοποιήθηκαν. Αυτό αναπαρήγαγε μια διαδικασία θρήνου. Δεν είχαμε συνειδητοποιήσει ότι και οι προηγούμενες γενιές θρηνούσαν, κάτι που βοηθά να εξηγηθεί αλλά ωστόσο δε δικαιολογεί τη δυσλειτουργική τους συμπεριφορά. Συχνά λέμε ότι οι γονείς μας έκαναν το καλύτερο που μπορούσαν με αυτά που είχαν διαθέσιμα. Δυστυχώς αυτά που είχαν πολύ συχνά δεν ήταν ούτε κατά διάνοια αρκετά, όπως και αυτά που είχαν λάβει δεν ήταν αρκετά.

Ο θρήνος που δεν έχει διευθετηθεί, τόσο από τη δική μας παιδική ηλικία όσο και από αυτή των προγόνων μας, μπορεί να μας θέσει σε μια αέναη κατάσταση πένθους. Η γενεαλογική φύση αυτού του φαινομένου ονομάζεται «πολύπλοκος θρήνος». Αυτός ο θρήνος μπορεί να μας κρατήσει όμηρους, να υπονομεύσει την ικανότητά μας να είμαστε λειτουργικοί και να περιπλέξει με αρνητικό τρόπο τις σχέσεις μας. Μπορεί να συμβάλει σε ιατρικά προβλήματα, καθότι ο θρήνος έχει φίλους που ονομάζονται ντροπή, στενοχώρια, κατάθλιψη και ανασφάλεια - μια υπέροχη συνταγή για να μην είναι κάποιος υγιής.

Στα ΕΠΑ ξεσκεπάζουμε τις ρίζες του θρήνου μας, αναγνωρίζουμε τι δε λάβαμε ως παιδιά και βλέπουμε πώς μάθαμε να αντιδρούμε ως αποτέλεσμα αυτού. Τα ΕΠΑ μάς μαθαίνουν πώς να σταματάμε τον κύκλο του θρήνου και να ξαναγινόμαστε ο στοργικός γονιός του εαυτού μας. Πρώτα κάνουμε τη δουλειά με τον εαυτό μας προτού να μπορέσουμε να ελαφρύνουμε το φορτίο των μελλοντικών γενεών.

Σήμερα αναγνωρίζω τον τεράστιο θρήνο που κουβαλάω. Γνωρίζω ότι μπορώ να τον ξεπεράσω και να αλλάξω τη ζωή μου με το να προσφέρω στον εαυτό μου όλα όσα δεν πήρα ως παιδί. Ξαναγίνομαι ο στοργικός γονιός του εαυτού μου χρησιμοποιώντας τα εργαλεία ανάρρωσης των ΕΠΑ.