«Κάναμε άμεσες επανορθώσεις σε αυτούς τους ανθρώπους όπου ήταν δυνατό, εκτός από τις περιπτώσεις που θα έβλαπταν αυτούς ή άλλους». ΜΚΒ σελ. 235

Οι επανορθώσεις μπορούν να είναι τρομακτικές. Η παραδοχή ότι κάναμε λάθος ή ότι κάναμε κάτι για να βλάψουμε κάποιον είναι δύσκολη. Μαθαίνουμε ότι οι πρώτες μας επανορθώσεις είναι προς τον εαυτό μας. Αλλά θα πρέπει επίσης να αποφασίσουμε για τις περιπτώσεις εκείνες που οι επανορθώσεις σε άλλους θα βλάψουν τον εαυτό μας ή άλλους ή για τις περιπτώσεις εκείνες που αποφεύγουμε να αναλάβουμε την προσωπική ευθύνη εξαιτίας της υπερηφάνειας.

Καθώς αναρρώνουμε στα ΕΠΑ μαθαίνουμε να εμπιστευόμαστε το ένστικτό μας. Αλλά θα πρέπει επίσης να βεβαιωθούμε ότι σε αυτή τη διαδικασία δεν παρεμβαίνει ανάρμοστα ο φόβος που κουβαλάμε από την παιδική ηλικία. Είμαστε ενήλικες και οι περισσότερες περιπτώσεις επανορθώσεων θα μας εκθέσουν σε ελάχιστο σωματικό κίνδυνο σε σχέση με την παιδική μας ηλικία. Επομένως ανησυχούμε κυρίως για το συναισθηματικό κομμάτι, για το αν καταφέρουμε να διαχειριστούμε αυτό που θα προκύψει. Και παρόλο που ίσως να μην το συνειδητοποιήσουμε απευθείας, αυτό είναι που τελικά αρχίζει να κάνει ευκολότερη την απόφασή μας για το αν θα προβούμε σε επανορθώσεις ή όχι.

Αφότου το συζητήσουμε με τον υποστηρικτή μας και με άλλους που εμπιστευόμαστε, θα ξέρουμε αν οι επανορθώσεις είναι κατάλληλες· αν είναι, θα αποφασίσουμε αν είμαστε αρκετά δυνατοί για να τις κάνουμε πράξη. Αν δεν είμαστε, τότε θα περιμένουμε έως ότου γίνουμε.

Όλο αυτό έχει να κάνει με το να απαλλαχτούμε από όλα τα προβλήματα και λάθη του παρελθόντος και να κάνουμε μια νέα αρχή.

Σήμερα θα κάνω επανορθώσεις πρώτα στον εαυτό μου. Ύστερα θα προετοιμαστώ για τις απαραίτητες επανορθώσεις σε άλλους, τις οποίες θα κάνω αν και όταν είμαι έτοιμος.