«Έχουμε «μπουκώσει» τα συναισθήματα μας από την τραυματική μας παιδική ηλικία και έχουμε χάσει την ικανότητα να αισθανόμαστε ή να εκφράζουμε τα συναισθήματα μας καθώς αυτό μας προκαλεί πολύ πόνο (Άρνηση)». ΜΚΒ σελ. 17

Αν ήρθαμε στα ΕΠΑ από κάποιο άλλο πρόγραμμα και ήμασταν εξοικειωμένοι με τη δουλειά με τα Βήματα, ίσως να νιώθουμε ότι έχουμε ήδη καλύψει αυτό το θέμα. Ξέραμε πώς να μιλήσουμε τη «γλώσσα του προγράμματος» και η ζωή μας ήταν ήδη καλύτερη, σωστά; Γιατί λοιπόν δεν εστίαζαν στη Λύση όλοι αυτοί οι άνθρωποι στα ΕΠΑ; Προς τί όλα αυτά τα παράπονα;

Στα ΕΠΑ δεν κρυβόμαστε πλέον από τον πόνο. Στους άλλους ίσως αυτό να ακούγεται σαν να παραπονιόμαστε, αλλά ξέρουμε ότι δεν είναι έτσι. Εντοπίζουμε τον πόνο για να μπορέσουμε να θεραπευτούμε. Επιτρέπουμε στο Εσωτερικό μας Παιδί να βγει από την κρυψώνα και να ανθίσει. Στην αρχή μπορεί να είναι θυμωμένο και λυπημένο και χρειάζεται παρηγοριά. Μετά γίνεται ο καλύτερός μας φίλος και σύντροφος στη δουλειά μας με τα Βήματα. Αποκτούμε νέα ζωτικότητα καθώς βλέπουμε πού μας οδηγεί αυτή η συνεργασία.

Η ζωή μας γίνεται η μεγαλύτερη περιπέτεια· εντελώς μοναδική. Κάθε μέρα μαθαίνουμε περισσότερα για τον εαυτό μας με το να ενσωματώνουμε το παρελθόν στο παρόν μας και να βλέπουμε ότι δεν είμαστε πλέον κολλημένοι. Όταν επισκεπτόμαστε «παλιά» συναισθημάτων, πλέον δεν είμαστε διψασμένοι και πεινασμένοι για προσοχή. Φροντίζουμε τον εαυτό μας με την αγάπη και την υποστήριξη της Ανώτερής μας Δύναμης, των Δώδεκα Βημάτων, των συγκεντρώσεων και της αδελφότητας.

Σήμερα θα «ξεφλουδίσω» τα χρόνια της άρνησης μέσα από την προθυμία μου να είμαι παρών σε οποιοδήποτε συναίσθημα μού παρουσιάζεται στην ημέρα μου.